Det er ikkje kvar dag ein fær høyra ein biletkunstnar segja at ho kosar seg med arbeidet sitt. Når Inga Dalsegg frå Rindal segjer dette, er det noko meir enn ei lita setning. Det er eit teikn på at skapargleda framleis er levande, og at ho ikkje er rædd for å syna ho.
Spursmålet som fylgjer verket – «Ser du kven dette er?» – gjer noko med den som ser. Det stoggar ein midt i rørsla og gjer at ein ser ein gong til. Slike spursmål er ikkje berre ord; dei er ei dør inn i eit anna rom. Når ein kunstnar vågar å setja fram ei slik gåte, tyder det at ho stolar på at verket hennar sjølv kann tala.
For ein biletkunstnar frå Rindal ligg det noko fint i å bera med seg ei bygd med sterke handverkstradisjonar. Rindal er ikkje den største staden i landet, men det er ofte frå slike miljø at dei mest varige uttrykki kjem. Nærleiken til landskapet, til årstidene og til det daglege arbeidet set merke i det som vert skapt. Når Dalsegg fortel at ho kosar seg med det, er det lett å tenkja seg at denne ro og denne gleda hev fenge leva i det ho lagar.
Å kosa seg med noko er ikkje det same som å taka lett på det. Det er å finna ei djup glede i sjølve arbeidet, i penselstroki, i fargevalet og i den stille konsentrasjonen. Denne gleda smittar. Eit verk som er laga med gleda, møter ofte tilskodaren med open famn. Det treng ikkje forklåring; det treng berre å verta sett.
Her ligg det og ein liten lærdom for den tidi ein lever i. Mange jagar etter det store og det snøgge. Ein kunstnar som tek seg tid til å kosa seg med detaljane, minner tilskodarane på at det framleis finst verdiar i å gjera noko grundig. Det er ei motvekt til maset, og det er vel verd å heidra.
Når ein stend framfor verket og fær spursmålet «Ser du kven dette er?», er svaret kanskje ikkje det viktigaste. Det viktigaste er at nokon hev laga noko som fær tilskodaren til å stogga og undrast. I ei tid der bilete susar forbi i eit rasande tempo, er det eit lite under at eit einskilt verk kann halda på merksemdi til den som ser.
Inga Dalsegg frå Rindal hev med få ord minnt tilskodarane på noko stort: Gleda i arbeidet er ikkje noko å gøyma; ho er noko å syna fram. Og når ho segjer at ho kosar seg med det, er det ikkje vanskeleg å tru at denne gleda vil halda fram å setja spor i norsk kunstliv.
Kjelde: Adresseavisen
