Meir enn hundre år etter at dei fyrste sperreballongane steig til vers over skyttergravene, møter dei no eit av dei mest moderne våpni i lufti. Det høyrest ut som eit bilete frå ein film, men ballongane som heng i formasjon yver motorvegane, er ikkje kulisse. Dei er eit praktisk svar på ein ny trugsel.
Allereie under fyrste verdskrigen vart sperreballongar nytta til observasjon og vern. Stålkablar under ballongane tvinga fiendtlege fly upp i høgdi, der bombetreff vart mykje mindre nøyaktige. Same grunntanken gjeld for dronane, som ofte flyg lågt for å snika seg under radaren. Ein ballong, ein vinsj og ein kabel kostar ein brøkdel av eit moderne missil, og kann setjast i verk utan årelang utdanning.
Langs motorvegar, der kolonnar og kritisk infrastruktur treng vern, kann ei rekkje ballongar skapa ein korridor som dronane ikkje lett kjem gjennom. Slik vert vanlege vegar gjorde om til verna ruter med reiskap frå ei svunnen tid. Synet kann minna um noko frå «Mad Max», men under den dramatiske overflata ligg eit djupt praktisk handverk.
Det er ei påminning um at gamle idear ikkje treng kastast på skraphaugen. Hjulet, seglet og ballongen hev fenge nye liv når tilhøvi endra seg. Det er ikkje eit steg attende; det er å nytta heile verktøykassa. Lokalsamfunn kann halda slike system ved like, noko som skapar lokale arbeidsplassar og byggjer upp att gamal dugleik. Det er ei stille form for motstandskraft.
Når nye trugslar melder seg, er det ikkje alltid dei nyaste maskinene som gjer størst nytte. Stundom er svaret å finna i noko som allereie hev vore prøvt og funne verdfullt. Ballongane yver motorvegen minner um at framsteg og tradisjon ikkje er motsetnader, men to sider av same sak.
Kjelde: Aftenposten