Ein 24-åring som sel alt han eig for å bu i ein bil i USA – det høyrest ut som ei soge frå utvandrartidi. Men for Joachim er det ikkje historie; det er eit medvite val. Han valde bort det trygge og vanlege for å finna noko større: fri kjensle og eit liv som er hans eige.
Soga um nordmenn som fer yver havet er lang og rik. For vel hundre år sidan drog hundretusen ut frå tronge kår og mot voni um eit betre liv i Amerika. Dei tok med seg arbeidsvilje, tru og ein særskild trong til å stå på eigne bein. Når ein ung mann i dag gjer noko liknande, ber han med seg den same arven. Skilnaden er at han ikkje flyr frå naud, men mot ei djupare form for fridom.
Det er lett å tru at eit slikt val er uansvarleg. Men det som ofte vert gløymt, er at dei fleste menneske ikkje angrar på det dei prøvde, men på det dei ikkje torde prøva. Joachim peikar på at dei fleste angrar på at dei ikkje var «meir tru mot seg sjølv». I dei ordi ligg ei sanning som er eldre enn bilar og motorvegar. Å vera tru mot seg sjølv krev mot, men det gjev òg ein indre kvil som ingen lønn eller tittel kann kjøpa.
Livet på vegen er ikkje ein flukt frå samfunnet; det er ein annan måte å møta det på. Gjennom møte med framande, ulike landskap og nye utfordringar lærer ein å sjå både seg sjølv og heimlandet med friskare augo. Mange som har reist langt, fortel at dei fyrst då forstod kva heim tyder. Slik kann ein ung manns avvik frå A4-livet verta ei kjelde til innsikt som heile bygdi eller byen hans kann ha gagn av.
Det er noko frigjerande ved å sjå at nokon tør å segja nei til straumen. Det minner om at vegen ikkje er lagd ein gong for alle. Og kanskje er det nett det som er bodskapen: Det viktigaste er ikkje kvar vegen går, men at ein sjølv held i rattet.
Kjelde: NRK
