Det er ei eigi stille som oppstår når ein klarinettist ikkje lenger er der. Tore Erlandsen døydde fyrste august i Lillehammer, etter ein lang sjukdomsperiode.
Klarinetten er ikkje eit instrument som berre fyller eit rom med ljod. Han hev ei røyst som ligg nær mannemålet; ho kann både lysa og bera. Når ein musikar med ei slik røyst tegjer, er det mange tonar som aldri kjem att. Men dei tonane som alt er spela, held fram med å leva i minnet til dei som høyrde deim.
I Lillehammer, og i bygder og byar kring heile landet, er det mange som kjenner verdien av ein god klarinettist. Ein slik musikar sit ikkje alltid i dei store salane. Han sit i korpset, i orkesteret, i kyrkja, på skulefesten og i minnestunder. Han gjer kvardagen rikare for eit heilt lokalsamfunn, ofte utan at nokon tenkjer over kor mykje det tyder. Når ein av desse røystene vert borte, vert det klårt at musikken ikkje er noko som lagar seg sjølv. Han vert bore fram av einskildmenneske.
At sjukdomen var lang, gjev rom for ei påminning um at eit liv i musikken ikkje sluttar med sjukdom. Tonane som Erlandsen hev gjeve frå seg, er ikkje burtkomne. Dei finst i øyro og hjarto til alle som sat og lydde. Og dei einskildpersonane som stod han nær, fekk tid til å syna omsut i ein vanskeleg sluttfase. Det er eit ljospunkt i eit elles tungt minneord.
Klarinetten hev vore med i norsk musikkliv i fleire mannsaldrar, frå militærmusikken til spelmannslaget og inn i vår tid. Hans etterfylgjarar er overalt: unge og vaksne som øver på skalaer, pussar røyrblad og lærer seg å binda tonar saman. Når ein utøvar døyr, er det ei påminning um at denne levande tradisjonen alltid er avhengig av at nokon tek han vidare. Minneordi som no vert skrivne, er difor ikkje berre eit farvel. Dei er eit vitnemål um at Erlandsens innsats hev vore verdifull, og at musikken hans framleis hev noko å segja.
Kjelde: Bergens Tidende