35 milliardar kroner i statsstøtte til eit einaste prosjekt er ikkje kvardagskost. Når Høgre no gjev grønt ljos til eit gigantisk havvindprosjekt, er det eit tydeleg teikn på at vindkraft til havs ikkje lenger er berre ein idé, men eit reknestykke som kann bera seg.
For Noreg er dette meir enn eit politisk vedtak. Det er ei vidareføring av ei lang soge der havet hev gjeve rikdom og arbeid til kystfolket. Seglskutene frakta fisk og tømmer, plattformene henta olje upp frå djupet, og no kann turbinane henta kraft frå vinden som alltid fer yver bølgjene. Mykje av den kunnskapen som er bygd upp i olje- og gassnæringi, kann brukast på nytt: marine operasjonar, undervassarbeid, materialteknologi og tryggleik til havs.
Den økonomiske støtta på upp mot 35 milliardar kroner er ikkje berre ein utgift. Ho er ei investering i eit heimleg leverandørnett som strekkjer seg frå verft og verkstader til ingeniørkontor og reiarlag. Når eit stort prosjekt fær føreseielege rammer, kann bedriftene tilsetja lærlingar, byggja kompetanse og teikna kontraktar som varer i årevis. Det gjev ringverknader langt innover land, ikkje berre i dei ytste hamnene.
Det er òg verd å leggja merke til at eit parti som Høgre, med sterk vekt på næringsliv og ansvarleg økonomi, no stiller seg bak eit så stort løft. Det tyder på at tilliten til teknologien er aukande, og at kostnadene ved flytande havvind er på veg ned. Slik hev det vore med mange teknologiar: fyrst dyre og usikre, sidan konkurransedyktige når volumet aukar.
Vindkraft til havs gjev ikkje berre straum til hus og industri. Ho opnar for ein ny eksportveg for norsk teknologi og eit grønare energisystem som kann halda Noreg konkurransedyktig i tiåri som kjem. Når brei politisk semje no teiknar seg, fær prosjektet den stabiliteten som trengst for at private aktørar skal våga å satsa.
Soleis er dette ikkje berre eit tal på eit statsbudsjett. Det er eit varsel um at det norske kystsamfunnet enno ein gong vender seg mot havet og finn nye måtar å henta verdiar på. Då det var fiske og segl, sidan olje og gass, og no vind. Soga held fram, og ho vert skriven med det same djerve motet som alltid hev kjenneteikna dei som bur ytst mot storhavet.
Kjelde: NRK