Kor ofte hender det at ein lokal revy fær ein heil sal til å le so tårene trillar? Lånkerevyen hev gjort det. Dei forlèt holmgangen med æra i behold, og salen rungar av latter.
Bak denne latteren ligg mykje meir enn gode poeng. Det ligg timar med øving, skriving og samarbeid. Lokale krefter hev skapt noko som når fram til publikum på ein måte som både varmar og samlar. Når folk i alle aldrar sit side um side og ler av det same, vert det skapt band som er vanskelege å måla.
Revyen er ein av dei eldste og mest livskraftige kulturformene i bygde-Noreg. Han hev røter attende til dei fyrste tiåri av det førre hundradåret, og han hev alltid hatt ei serskild evne til å fanga opp kvardagen slik folk kjenner han. Den lokale revyen er ein av dei stødigaste berarane av daglegtale og stadbundne historier. Når Lånkerevyen stend på scenen, er det ikkje berre underhaldning; det er ein levande del av lokal identitet og språkleg arv.
Det er lett å undervurdera humoren som ei lett sak, men latteren i salen er eit ærleg vitnemål. Han kjem ikkje når noko er halvvegs morosamt, men når tekstane råkar midt i kvardagen, når skodespelarane gjev seg heilt, og når publikum kjenner seg att i dei små og store sidene ved livet på staden. Ein revy som fær folk til å gapskratta, hev gjort noko langt viktigare enn å fylla eit lokale ein kveld. Han hev mint folk på at dei høyrer saman.
Difor er det all grunn til å gleda seg yver at Lånkerevyen stend att med æra i behold. Det lovar godt for lokalt kulturliv. Når latteren sit laust, er det eit teikn på at samhaldet er sterkt, og at nye generasjonar kann få lyst til å stiga inn i denne tradisjonen. Slike stunder skaper ikkje berre gode minne; dei legg grunnen for at revylivet kann halda fram og veksa i åri som kjem.
Kjelde: Adresseavisen