Eit kyrkjeorgel er ikkje berre eit instrument; det er ei heil verd av luft, tre og metall som pustar i lag. Når ein organist med millionar av fylgjarar på nett no spelar inn konsertfilm i Nidarosdomen, møtest gamalt handverk og ny formidling på ein måte som gjer godt for både musikken og bygningen.
Ho vert ofte kalla ein slags Taylor Swift for den klassiske musikken, og det er ikkje vanskeleg å skjøna kvifor. Gjennom korte videoar og direkte sendingar hev ho gjort kyrkjeorgelet til noko levande for eit ungt publikum som kanskje aldri hev sett foten i ein katedral. No vil ho visa fram Nasjonalheilagdomen i Trondheim til heile verda – ikkje som eit støvete museum, men som ein stad der ljodet framleis brusar.
For Nidarosdomen er dette eit naturleg steg. Kyrkja hev vore eit samlingspunkt i meir enn ni hundrad år, reist over gravi åt Olav den heilage. Orgelet er ein nyare del av soga, men det ber den same tenesta: å lyfta tankane og samla folk. Når ein ung organist no set upp kamera og mikrofonar mellom steinveggane, fær ho ikkje berre fram si eiga glede. Ho byggjer bru mellom den gamle kyrkja og den nye tidi.
Det er noko særskilt med ljodet i eit stort kyrkjerom. Tonane fær lang etterklang, og kvar einaste pipe læt som ei røyst i eit stort kor. I nettvideoane hennar ser ein korleis unge menneske fyrst vert forundra og sidan gripne. No fær dei sjå heile konserten i ein film som kann rekkja langt ut over landegrensa. Det er eit døme på at tradisjon ikkje treng vera noko som stend stille. Han kann reisa med nye medium og finna nye lyttarar.
For lokalsamfunnet i Trondheim er òg dette ei påminning um kva byen eig. Nidarosdomen er ikkje berre eit bilete på postkort; han er eit rom der musikken fær leva. Når verda no fær sjå og høyra det, vil mange få eit nytt tilhøve til både orgelet og byen. Det er godt nytt for alle som er glade i kyrkjemusikk, og for alle som vil sjå at gamle rom enno hev noko å segja.
Kjelde: NRK
