Vestmennene

Tag: Kvalitet

  • Studentane slapp gjennom nålauget: – Dette er jo dei beste

    Studentane slapp gjennom nålauget: – Dette er jo dei beste

    14 av 300. Tala tyder ikkje på nederlag, men på ein krevjande standard der berre dei beste når fram.

    Då ei teknologibedrift lyste ut sommarjobbane sine, strøymde søknadene inn – nærare 300 unge håpefulle stod klåre. 14 fekk ja. For dei var det opningi til ein lærerik sumar, og for bedrifti var svaret klårt: – Dette er jo dei beste.

    Det er ei soge um utvalde hender og hovud som hev synt seg fram i ein hard tevling. Dei 14 utvalde stend no på terskelen til eit arbeidslag der erfaring og kunnskap vert slegne saman med ungdomens pågangsmot. For teknologiverdi er slike sommarjobbprogram ikkje berre ein rekrutteringskanal; dei er ein verkstad for morgondagens innovatørar.

    Dei 286 som ikkje slapp igjenom, fekk ogso noko verdifullt med seg – ei prøve i å leggja fram sine eigne dugleikar, ein fyrste smak av korleis næringslivet vel ut sine folk. Slike erfaringar er ikkje burtkasta; dei herder og førebur ein ny generasjon teknologar. Difor er det ikkje ei tapssoge, men ei påminning um at hardt arbeid og dugleik vert sét.

    Ser ein attende i sogi, hev handverkslaug i mannsaldrar valt læresveinar med same strengleik. Berre den som hadde evnorne og viljen fekk stiga inn i meisterens verkstad. Denne utveljingstanken er ikkje gamaldags; han er ein garanti for at viktige oppgåver vert lagde i dei rette hendene. I ei tid då digitaliseringi krev meir og meir av samfunnet, er det trygt å vita at beinharde opningskrav gjeld framleis.

    Dei 14 sommarvikarane vil no gå inn i ei bedrift som hev valt dei på grunn av det dei allereie kann, men endå meir på grunn av det dei er viljuge til å læra. For dei viktigaste eigenskapane i ein teknologisk verkstad er ikkje berre kunnskapsrikdom, men evna til å samarbeida, tenkja nytt og stå i vanskelege problem. Når dei um nokre vikor tek fatt på arbeidet, er dei ikkje lenger studentar; dei er medskaparar i eit lag som byggjer framtidi.

    Difor er dette eit nyhende til inspirasjon – ikkje berre for dei 14 utvalde, men for heile landet. Det syner at kvalitet fær vega tyngre enn kvantitet, og at dei unge kreftene i Noreg er klåre til å møta kravi i ein global marknad. Igjenom nålauget kom 14 fram; dei er no med og skriv nye kapittel i den teknologiske sogi vår.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Publikum vert ikkje med på den andre runden med klappingi.

    Publikum vert ikkje med på den andre runden med klappingi.

    Musikken døydde burt, og trønderen tok imot applausen. So kom den andre runden – og salen vart sitjande stille. For mange som fylgde sendingi, kunde dette verka som eit svik. Men nett denne roen fortel ei soge som er viktigare enn noko ståande ovasjon.

    Å køyra eit trygt løp kann høyrast ut som eit kritisk omgrep – noko som minner um manglande mot eller originalitet. Men i ei tid der spektakulære stunt og evige nylagingar ofte fær mest merksemd, kann eit val um å halda seg innanfor dei trygge, hevdbundne formene vera ei stille programerklæring. Trønderen valde ikkje å yverraska med brot og brodd, men å gjeva tilhøyrarane ei tolking som bygde på røynsle og musikalsk disiplin. Dette er ikkje latskap; det er ei form for audmjukskap – ei tru på at verket sjølv hev nok kraft.

    Og publikum? Dei svara ikkje med tomhendt klapping, men med å lytta innetter. Ei framsyning som ikkje eggjar til ståande ovasjonar, men som fær salen til å teia i eit langt andlet, er ikkje mindre vellukka. Tvert um kann ho vera meir sann. For i stilla etter siste tone verkar ikkje artisten som ein underhaldar, men som ein vegvisar inn i ein tankeheim der tonane sjølve fær leva uforstyrra.

    Trønderar er ofte kjende for å ikkje ropa hurra før dei er trygge på at det er fortent. Det ligg i landslaget og i soga – ei strekning der jorda er tung, og ordi er faa, men der det som vert sagt, meiner ein på botnen. Difor var det noko djupt trøndersk ved denne stundi: ikkje eit iskaldt avslag, men ei alvorleg godkjenning. Attenden i salen sat menneske som ikkje let seg riva med av gruppetrykket, men som dømde med opne øyro.

    Når ein meldar ropar etter noko nytt, er det ikkje naudsynleg eit nederlag for den som stod på scena – heller eit vitnemål um at artisten alt hev sett ein standard som gjer tilhøyrarane krevjande. Det er eit teikn på tillit, ikkje på misnøgd. For berre den som hev synt seg verdt å lytta til, fær slike krav lagde på sine skuldrer.

    Slik kann ei stutt melding frå ein kulturkveld romma ei heil lære um kvalitet og ærlegdom. Både trygt spel og avmålt applaus er ikkje veskapsmerke, men merke på eit levande kulturliv der både kunstnar og publikum veit å skilja millom glitter og gull. Og kanskje er det nett dette trønderen vilde – ikkje å vinna ein ståande ovasjon, men å vinna eit tenkjande, lyttande publikum.

    Kjelde: Adresseavisen

Fylg oss: YouTube Telegram
Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Få dei fem viktigaste sakene frå Vestmennene rett i innboksen - éin e-post i veka.

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no