Nitti år og ein spurt upp ei lang trapp. Det er ikkje kvardagskost for nokon, og slett ikkje for ein som hev sett dagslyset skifta i ni tiår.
Arve Tellefsen fyller nitti år, og melder sjølv at ikkje alle dagar er like ljose. Det er ein ærlegdom som kler ein mann som hev arbeidt i eit fag der fullkomenskapen ofte vert målt i brøkdelar av eit sekund. Men nett denne ærlegdomen gjer augneblikket sterkare: ordi kjem rett etter at han hev sprunge upp ei lang trapp. Kroppen gjev eit anna svar enn pessimismen kunde tyda på.
For norske musikkelskarar er namnet Tellefsen sjølve ljoden av fela. I meir enn ein mannsalder hev han bore fram tonar som hev vore med på å byggja eit musikkliv i landet. Det er ikkje lite å ha vore ein av dei røystene som lærde eit heilt folk at klassisk musikk ikkje treng vera framand. Når ein slik mann fyller nitti, er det ikkje berre ein privat merkedag; det er eit høve til å takka for alt det som hev runne frå fela hans ut i stovor, kyrkjor og konsertsalar.
Det mest livgjevande med denne soga er likevel ikkje talet nitti i seg sjølv. Det er at dagen etter den gode dagen kann koma med tyngre steg, og at Tellefsen seier det rett ut. Det er ei påminning um at det å halda seg i rørsla ikkje krev at alle dagar er like lette. Det krev berre at ein tek trappi når ho kjem, og at ein ikkje lèt ein mørkare morgondag få siste ordet.
Her ligg noko alle kann læra av, same kva alder dei er i. Ein treng ikkje lata som at livet er eit einaste langt solskin. Ein kann segja: i morgon er det annleis. Og so kann ein likevel spretta upp trappi i dag. Det er ikkje nokon liten triumf. Det er ei stille form for mot.
Arve Tellefsen hev dessutan synt at alder ikkje treng vera ein stoppestad, men ein ny sats i eit stykke som framleis vert skrive. At han i ein alder av nitti år orkar å setja beini i eit tempo som fær yngre folk til å missa pusten, er eit bilete på noko djupare enn fysisk form. Det er eit vitnemål um at gleda ved det konkrete – trappi, tonen, dagen – ikkje vert borte med åri.
Ein slik 90-åring er ei gåve til eit samfunn som ofte hev det med å setja folk til sides når dei når ein viss alder. Tellefsen minner um at det finst ei kraft i å halda fram, ikkje trass i at dagane skiftar, men nett for di dei gjer det.
Kjelde: Adresseavisen
