Eit skeivt skrive brev, sendt frå New York under krigsåri, er meir enn eit stykke papir – det er ei livlina som batt ein sjømann til heimen og minte han um kven han var. Denne innsikti bar Klara Breivik med seg, og ho laut nytta sterke lut for å få brevi på veg. «Tante Klara», som ho vart kalla, tvinga sjøfolki til å setja seg ned og skriva heim.
I 36 år var denne kvinna eit fast haldepunkt for dei norske sjøfolki i den store framande hamnebyen. Ho gav deim mat, kjøpte klede, turka tårer og stelte sår. Men det var brevi som vart det varande vitnemålet um hennar gjerning. Ho spurde aldri um attgjelding, men kravde ein ting: at kvar einaste sjømann skulde setja seg ned med penn og papir og senda ein helsing heim. Denne tilsynelatande hardhendte regelen var uttrykk for ei djup forståing av det einsame livet på sjøen og kor naudsynleg tilknytingi til heimen var.
Mange av sjøfolki var unge gutar, burtkomne i ein storby som pulserte av framand larm. Dei lengta etter eit andlit som smilte av attkjenning, ikkje av forretning. I velferdsstova til Sjømannskyrkja fann dei denne trygge hamni. Og der sat Klara Breivik, alltid reidug med varm mat, reine klede og eit lyttande øyra. Men so kom ordren: «No set du deg ned og skriv heim. Småpengar til frimerke hev eg her.» Slik voks det fram eit brevskap som i sum vart ei einaste lang kjærleikserklæring til Noreg.
Gjennom brevskrivingi heldt dei ved like bandi til alt det kjære der heime, og fekk ei kjensla av å framleis høyra til. Medan verdi var i brann, bygde ho ein heim ein times tid av gangen, med ein sweaters fòr og eit varmt måltid. Brevi hennar nådde langt lenger – dei finst endå i gamle skuffer og minnebøker i Noreg, og fortel ei soge um ei kvinne som såg heile menneskjet i ein sliten sjømann.
I våre dagar, når digital kommunikasjon flyg rundt kloten på sekundet, er det lett å gløyma kor mykje eit handskrive brev kunde tyda. Men arven etter tante Klara ligg ikkje i papiret – han ligg i den stille kunnskapen um at menneske treng å verta sedde og minte på kven dei er. Den dag i dag plar sjømannskyrkjone nøre um den same anden – men det var kvinna med dei varme augo og det strenge kravet um brev som lærde ettertidi kva verkeleg velferdsarbeid er.
Kjelde: Aftenposten