Kor mange fullgode vaskemaskinar hev hamna på skraphaugen for ein sliten pakning? No tek regjeringi eit steg for å snu den tankegangen. Ei statleg freistnadsordning skal få fleire øydelagde kjøleskap, oppvaskmaskinar og vaskemaskinar reparert.
Det er lett å tenkja at ei maskin som ikkje lenger verkar, er ferdig. Men bak ein sliten pakning, ein broten termostat eller ei turr fjøring lurer ofte tiår med bruk. Reparasjon er ikkje berre ein måte å spara pengar på; det er ein måte å halda ved lag det ein eig.
I eldre tider var det ein sjølvsagd del av hushaldet å bøta og flikka. Skomakaren, blikkslagaren og symaskinreparatøren hadde faste stolar i bygdesamfunnet. Når staten no vil stydja reparasjon av kvitevarer, knyter ein band attende til denne handverksarven. Det er ikkje lenger berre eit minne; det er ein politikk som tek handverket på alvor.
Kvar gong eit kjøleskap vert reparert i staden for å verta skift ut, sparar ein både pengar og råstoff. Det er godt for lommeboki, og det er godt for jordi. Ei vaskemaskin er ikkje berre ein ting; ho er ei lita soge om stål, kopar, plast og elektronikk som hev kravt mykje arbeid å vinna ut og setja saman. Å gjeva slike ting eit nytt liv, er å respektera det arbeidet.
Den nye statlege freistnaden skal gjera det lettare for folk å velja reparasjon framfor å kasta. Slike tiltak peikar mot ei framtid der ressursane fær leva lengre, og der lokale verkstader fær ein ny og viktig plass. Det er ei stille von for både handverket og heimen.
Når staten set reparasjon i system, vert det ikkje lenger ei sak berre for dei spesielt interesserte. Det vert eit alminneleg val. Og det er eit val som kler eit folk som hev lært seg å ta vare på det som er verd å ha.
Kjelde: Bergens Tidende