Ein kopp kaffi. Ei kald morgonstund. Litt svette etter ein rask spasertur. Slike heilt daglegdagse småhendingar er nok til å endra dei elektriske signala frå musklane som styrer ein moderne handprotese. Muskelsignali er løyndomen som gjer at protesen opnar og lukkar seg, grip ein blyant eller held eit glas. Men dei er ikkje stabile. Dei vert påverka av kaffi, av kulde, av svette – og dei endrar seg over tid, slik at protesebrukaren stadig må stilla inn greida på nytt. Dette er eit velkjent problem i proteseverdi.
No har ein forskar teke eit grep som minner meir um leik enn um teknisk fiksing. Han vil nytta dataspel for å samla inn betre data. I staden for å strida mot dei stadige endringane, vil han lata spelet fanga opp variasjonane i muskelsignali medan brukaren morar seg. Tanken er at prosessen med å få protesen til å lyda, skal verta ein naturleg del av kvardagen – ikkje ei plikt, men noko som kjem av seg sjølv medan ein kappkøyrer ein digital bil eller skyv frå seg fiendtlege romvesen.
Slik er det ofte med teknologi: det er ikkje alltid dei store, tunge gjennombroti som løyser flokane, men dei små, snedige vendingane i tankegangen. Å sjå på leik som ei kjelda til kunnskap, er ein gamal visdom. Dei gamle norske segnene er fulle av karar som lærer seg handverk gjennom å hjelpa til med gjeremålet heime, leikande og etter kvart som ein naturleg ting. I vår tid er det mange som peikar på at spelarar i dataspeli verda kring utviklar snøggleik, samarbeidsevne og tolmod – eigenskapar som kjem til nytte langt utanfor skjermen.
Når denne innsikten no vert teken inn i proteseutviklingi, opnar det dører. Ikkje berre får brukaren ein meir påliteleg hand, men sjølve innstillingi av protesen vert mindre avbroten av dei små ytre faktorane som elles skaper irritasjon. Ein kald morgon treng ikkje lenger tyda at greidsla må stillast om for hand; spelet gjer jobben medan kaffien vert drukken.
Historia um handprotesar er lang og rik. Frå tre-og-lêr-hender i gamle dagar til dei fyrste myoelektriske protesane på 1960-talet, har menneskja alltid drøymt um å gjeva attende det tapte. No er draumen i ferd med å verta finstilt. Forskingi på dette feltet er prega av samarbeid millom ingeniørar, legar, fysioterapeutar og ikkje minst brukarane sjølve, som med sine røynslor peikar vegen. At denne norske forskaren no vil henta inn data gjennom spel, fortel um eit miljø som ikkje er redd for å tenkja utradisjonelt. Kanskje er det i skjeringspunktet millom hard teknologi og mjuk menneskekunnskap at dei største framstegane ligg.
Den dagen kaffi, svette og kulde ikkje lenger er fiendar i soga um proteser, men berre naturlege fylgjesveinar, då er eit stort steg teke. Og det fyrste steget kan like godt takast med ein spelkontroll i handi.
Kjelde: Forskning.no