Talet 40 er ikkje noko kvardagsleg tal for ein jolekonsert. Ein mann som hev halde ein slik konsert gong etter gong i fire tiår, hev skapt noko som er større enn eit enkelt arrangement. Han hev skapt ein møtestad.
Dalen døydde fyrr han sjølv fekk skipa til den 40. konserten. Men i staden for å lata tradisjonen døy med honom, tok dei som stod honom nær yver ansvaret. Den 17. desember skal den 40. jolekonserten likevel ganga av stabelen.
Det segjer noko stort um kva ein konsert kann tyda for eit bygdelag. Når nokon tek yver eit ansvar som ikkje er deira eige, er det ikkje fyrst og fremst av plikt. Det er av kjærleik til det som vart bygt upp.
Ein jolekonsert som hev vore halden i 39 år, er ikkje lenger berre ein konsert. Han er eit ledd i sjølve jolefeiringi, eit fast punkt i mørkret, ein stad der born og vaksne hev sete side um side. Slike tradisjonar hev ei tyngd som ikkje let seg måla i billettar.
Jolekonsertar hev ei serskild stilling i den mørkaste tidi på året. Dei samlar folk kring song og ljos når dagane er stutte. Ein konsert som hev vore der i 40 år, er som eit fyrtårn i mørkret; folk veit at dei kann koma dit og kjenna seg heime.
Den som hev stade for 39 konsertar, hev sett born som fyrst kom i armane på foreldri, seinare kom med eigne born. Slik vert eit arrangement ein del av eit større bilæte: det bind saman år og ættleder. Når vener tek yver, er det dette bilete dei ber vidare.
Når dei næraste no tek ansvaret, syner dei at mannen ikkje berre skipa til ein konsert. Han lærde eit heilt lag korleis ein ber ein tradisjon. Det er kanskje den største gåva ein organisator kann gjeva frå seg: at verket lever vidare når han sjølv ikkje lenger er der.
Den 17. desember skal songen ljoda på nytt. Det vert ikkje ein konsert som berre minnest det som var. Det vert ein konsert som syner at ein levande tradisjon ikkje stend og fell med ein einaste mann, men med dei som vel å bera han vidare.
Kjelde: Adresseavisen