99 billionar utrekningar i sekundet. Det er ikkje lengre eit tal som høyrer heime i ei kjempemessig skyløysing eller eit rom fylt med blinkande server-rekkjer – det bur no i ein liten, nett datamaskin som fær rom på ein verkstadbenk. IBASE, ein av dei stille drivkreftene i innebygd industri, har lansert CMI211-1005, ein utkant-AI-datamaskin som samlar prosessering, grafikk og nerve-nett-utrekning i eitt og same Intel-basert system. Det er ei påminning um at den mest avanserte klokskapen ikkje treng vera langt burte i eit fjernt datasenter; ho kann bu midt i verkstaden.
Det er lett å tenkja på kunstig intelligens som noko som skjer «der ute», i veldige hallar der straumen kokar. Men forteljingi um datakrafti er på veg attende til røtene. I dei fyrste tiåri av automatisering sat krafti tett på maskinene, i lokale skåp og styringseiningar. So kom internett-bylgja og sentraliserte nær sagt allting i skya. No er pendelen på veg tilbake. Ein liten, viftefri boks, som den IBASE no sender ut på marknaden, kann gjera sjølvstendige avgjerder i sanntid – utan å senda ein einaste pakke til eit datasenter. Det er ei styrking av den lokale intelligensen, for å nytta eit gamalt omgrep i ny drakt.
Det er verdt å dvelja litt ved det talet: 99 TOPS. Det er ei yting som for berre få år sidan kravde eigne aksellerasjonskort med monaleg straumforsyning. No er ho baka inn i prosessoren, side um side med central- og grafikkeiningar. Når ein legg til at boksen hev plass for opp til 96 GB av det nyaste DDR5-minnet, og at han tek imot PCIe Gen 4-kort for endå meir spesialisert reknekraft, liknar det meir på ein verktykasse for ein moderne smed enn på ein tradisjonell datamaskin. Her kann ein hengja på seg kamera, sensorar, gamle serie-portar og dei nyaste nett-tilkoplingane – alt saman med tri dubbla 2,5-gigabits ethernet-portar. Det er som dei gamle verkstadene der ein kunde kjøpa ei dreiebenk frå Tyskland og setja inn eit belgdriv frå ei lokal smie; systemet er opent, mottakeleg for samansetjing.
Dette opnar ikkje berre dører for store fabrikkar. Det gjer det mogeleg for mindre verkstader, lokale møller og til og med filialar av handelslag å nytta avansert maskinsyn og sjølvstyrande avgjerdsstøtte. Ein skohandlar kann tenkja seg eit system som kjenner att slit i lêret og varslar um naudsynt vedlikehald, utan at biliete nokon gong forlæt huset. Ein mekanikar kann setja opp kvalitetskontroll av smådelar utan å leiga skytenester. Det er ein fridom frå det usynlege bandet til skya, ein slags digital allmannaret der klokskapen ligg i bygdi.
Sume vil kanskje hevda at slike maskiner berre er for dei store industriane, men soga syner noko anna. Då dampmaskinen kom, trudde mange han var eit leiketøy for gruvegrevarar og bomullsspinneri. Han spreidde seg til små pløgjemaskiner og lokale møller. Då transistorane vart små nok, flytte dei inn i køyrty, kjøkenmaskiner og leiketøy. Sameleis kann denne nye boksen, med si kombinasjon av kraft og smidig utviding, stille og roleg finna vegen inn i uventa krok av kvardagen.
Det er lett å verta fjetra av tala og dei tekniske spesifikasjonane, men det eigentlege hoppet her er filosofisk: ei trugande tru på at lokal kunnskap og lokal handsaming hev verdi. Det er ein tanke som stend djupt i all tradisjonell handverkarskap, og som no fær ein ny alliert i ein liten, metallisk boks med 99 billionar tankar i sekundet. Det er framsteg, men det er òg heimkome.
Kjelde: eeNews Europe
