«400 000 menneske som flyktar frå krig, skal få ein trygg heim.» Det er eit tal som er so stort at det er vandt å ta inn, men bak talet ligg eit av dei sterkaste fellesskapsverki Noreg kann visa fram: TV-aksjonen.
Sidan 1974 hev denne årlege innsamlingi sameina heile landet i dugnad. Kvart år går tusundvis av friviljuge frå dør til dør med bøssor i handi, og kvart år legg folk flest pengar i dei. Dei gjer det ikkje for si eiga vinning, men av di dei veit at saman kann ein få til noko som er større enn det den einskilde kann få til åleine. Det er denne evna til å stilla upp for kvarandre som er sjølve kjernen i det norske ordet «dugnad» – eit ord som mange andre mål ikkje hev noko fullgodt motstykke til.
TV-aksjonen er med andre ord ikkje berre eit moderne innsamlingsprosjekt. Han er ein arv frå gamle norske samarbeidsformer, der naboar hjelpte kvarandre med slått, husbygging og anna arbeid på garden. Når ein slik skikk vert kanalisert inn i eit organisert landsdekkjande arbeid, fær han nytt liv. Den friviljuge innsatsen er ikkje mindre verd i dag enn han var for hundre år sidan; han hev berre fenge nye former.
For dei 400 000 menneski er ikkje TV-aksjonen berre eit tal. Det er veggar og tak, eit kjøkenbord, ein skuleveg og ein stad der borni kann sova trygt. Å gjeva menneske på flukt ein trygg heim krev meir enn gode ynskje. Det krev organisering, tolmod og ei tru på at dei små summane til saman vert store verk. Og nett det er noko Noreg hev synt gong etter gong.
Når bøssone vert tømde og pengane vert sende av garde, er det lett å tenkja at ein liten sum ikkje monar. Men TV-aksjonen hev i over femti år bygt bru mellom den einskilde gjevaren og dei store humanitære behovi. Dei 400 000 trygge heimane er ikkje ein draum. Dei er eit mål som det norske fellesskapet allereie er i gang med å nå.
Kjelde: NRK
