Det er ikkje lenger dei store husi med millionbudsjett som eig framtidi. Ein einskild utviklar med ei god idé og ein vilje til å byggja noko nytt kann no setja sinn eigen dagsorden. Det norske bruktmarknaden fær nett no ein slik vitamininnsprøyting, og det er noko djupt tiltalande ved at det kjem frå ein som slett ikkje hev ei hærskare av teknikarar bak seg, men berre si eigi arbeidskraft og eit ynskje um meir rettferdig konkurranse.
Den nye marknadsplassen TASS er ikkje ein freistnad på å kopiera det som alt finst. Her er det gratis for privatpersonar å leggja ut annonser, og kunstig intelligens hjelper brukaren med å skriva betre tekstar, fylla ut det som elles er slitsame småsteg og til og med kjenna att gjenstandar ut frå eit einaste bilæte. Tanken er ikkje å erstatta menneskje, men å gje enkeltpersonar eit betre reiskap til å nå fram med det dei vil selja. Når tilliti er den mest kostbare valutaen på ein kvart digital torgstad, er slike smarte hjelparar reint gull verde.
Mykje av krafti i dette framstøyten ligg nett i korleis plattformi tek upp att gamle dygder i ny ham. Det sosiale er ikkje ein ettertanke her – brukarane skal kunna fylgja kvarandre, byggja tillit yver tid og på den måten skapa eit lite samfunn kring sine handlar. Det minner um dei gamle bytjedagane på kaien eller i kyrkjebakken, der folk kjende den dei handla med, og der eit godt ord var meir verdt enn nokon kontrakt. Berre no er treffpunktet ein straum av aktivitet i ein digital aktivitetsstraum, og tilliti vert bygd upp ved at maskineri i bakgrunnen syter for at svindel og falske annonser ikkje fær grobotn.
Noko av det mest lovande er at grunnleggjaren sjølv ikkje ser på denne lanseringi som eit endeleg produkt, men som ein levande organisme som skal veksa. Han snakkar um eit ope økosystem, um å kopla på frakthelparar som Bring og HeltHjem når tidi er mogen, og um å gje næringsdrivande nye avtaleformer medan privatannonsane held fram med å vera kostnadsfrie. Det er ein tankegang som set brukaren fyrst, og som byggjer kraft nedanfrå, ikkje ovanfrå.
Det er klärt at vegen fram enno er lang, og at nettverkseffekten til etablerte kjemper er ei veldig tyngd å røra ved. Likevel er det noko friskt ved at nokon tør byrja med eit par hundre registrerte brukarar og ein open, ljos idé, heller enn å venta på at alt skal vera fullkomi. For i denne tidi, der meir og meir av verdiane våre flytter seg inn i digitale rom, er det avgjerande at ikkje all innovasjon kjem frå dei same få tårni i hovudstaden. Det er eit gledelegt teikn når ei røyst frå ein annan kant segjer: me vil ikkje berre ha fleire val, me vil ha betre val, klokare val, og ein stad der det enkle og menneskjelege fær råda.
Kjelde: ITavisen
