Kva gjer ei kongeleg vitjing ved russergrensa med bygder som hev levd med denne grenselina i mannsaldrar? Når kong Haakon stend ved grensa, er det meir enn ein seremoni. Det er eit signal som når både inn i dei norske bygdene og ut til grannelandet.
Ein professor og historikar peikar på at dette hev stor symbolsk og politisk tyding. Det er lett å sjå kvifor. Ei kongeleg vitjing til ein av dei ytste utpostane i landet sendar eit tydelegt bod: Her bur det folk som høyrer til, her gjeld norsk lov og norsk samfunnsliv, og her er ikkje grensa noko tomt ingenmannsland.
Signalet verkar i to retningar. Heimafrå segjer det at sentrale styresmakter ser grenscområdi og tek deim på alvor; det gjev ei kjensle av å verta sedd og høyrd. Ute fortel det at Noreg stend ved si grense med sjølvtillit og ro, ikkje med uro eller stengde dører.
For bygdene langs grensa er denne typen merksemd ein siger i kvardagen. Det er ikkje fyrst og fremst den eine vitjingi som tel, men det ho stadfestar: at eit langvarig norsk nærvær i nord hev vore med på å forma både landskap, språk og levevis. Slik vert ei grenseline ikkje berre ein strek på kartet, men ei soge som hev vorte levd i generasjon etter generasjon.
At den russiske ambassaden er taus, er i seg sjølv eit teikn å leggja merke til. I ei tid då mange ord vert kasta fram og attende, kann det å tegja hava si eiga vekt. Det gjev rom for at signalet fær verka i fred, utan at nokon skapar meir støy enn naudsynt.
Difor er ikkje denne vitjingi berre eit augeblikk i nyhendestraumen. Ho minnar um at grenser ikkje berre er liner som skil, men og stader der folk møtest, der historie vert halden ved like, og der eit lite land viser kven det er. Slik kann ei kongeleg vitjing ved russergrensa verka lenge etter at kongen hev fare heim att.
Kjelde: NRK