Kva gjer eit samfunn når dei papiri som skulle syna fram sanningi, er komne burt? Det spursmålet hev no fenge eit tydeleg svar med Openheitsprisen 2026, som går til professor Hilde Henriksen Waage ved Universitetet i Oslo.
Prisen er ikkje berre ein heider til ein framifrå forskar; han er ein heider til sjølve grunntanken um at folkestyre krev innsyn. Ho hev i lang tid arbeidt for å få fram dokument frå Oslo som er vortne borte frå dei offentlege arkivi.
Openheit er ikkje eit fint ord til festtalar; ho er reiskapen som gjer at borgarane kann fylgja med på kva styresmaktene gjer. Når slike arkivsaker vert borte, misser ettertidi noko meir enn papir og blekk. Ho misser høve til å etterprøva vedtak, til å forstå kven som gjorde kva, og til å læra av det som gjekk gale.
Oslo er ikkje ein kva by som helst; det er hovudstaden, og avgjerder som vert tekne der, fær fylgjer for heile landet. Når dokument frå hovudstaden vert borte, er det difor eit tap som gjeld fleire enn oslofolk.
Det er difor gledeleg at ein professor som hev teke på seg denne krevjande oppgåva, fær ei slik påskjøning. Arbeidet hennar syner at det trengst både tolmod og fast vilje for å halda arkivi opne. Ho hev ikkje late seg nøya med avvisingar eller tagnad; ho hev halde spursmålet varmt.
På den måten er prisen også ei oppmoding til unge forskarar og til vanlege borgarar: Det løner seg å stilla krav um innsyn, jamvel når svaret let venta på seg. For unge historikarar og journalistar er slike kampar lærerike. Dei syner at arkiv ikkje er stille rom, men levande slagmarker for sanning og minne.
Det norske folkestyret hev vakse fram gjenom lange stridar for offentleg kontroll. Slike prisar minner folk um at denne sigeren ikkje er vunnen ein gong for alle; han må haldast ved like med jamne mellomrom.
At ein professor vert heidra for å spørja etter papir som er komne burt, er eit lite, men viktig teikn på at sanningi framleis hev vener i det norske samfunnet. Og kanskje kann prisen setja ny fart i arbeidet med å finna dei sakna dokumenti, so ettertidi fær det ho hev krav på.
Kjelde: Aftenposten
