Ei einaste fruktose-ring som set seg fast i levercelli på ein måte som lurar immunforsvaret, er nok til at ein svulst kann få nytt brennstoff. Det er ikkje lenger berre eit spursmål um kaloriar – no viser ein ny studie frå Wistar-instituttet at fruktsukkeret sjølv kann fungera som ein skjult pådrivar for kreft. Men midt i denne skarpe åtvaringi ligg det ei understrøyming av von, for nett denne oppdagingi gjev oss eit langt klarare bilete av kva som skjer i kroppen, og opnar døri for ei meir medviten næring og heilt nye lækjarskap.
Saki er at sukkeret me finn i honning, saft og modne eple ikkje vert omsett på same vis som vanleg druesukker. Medan glukosen er allemannseige for alle cellone i lekamen og vert fanga upp av insulin-styringi, tek fruktosen veg rett til leveren og kann tvinga fram ein stoffskiftegang som liknar på den me ser i snøgt veksande svulstar. Det er som um naturen hev lagt inn ei snarveg som kann nyttast både av idrettsmannen og av ein skadeleg cellehop – alt etter kva resten av maskineriet fortel. For Noreg, der frukt- og bærsanking hev vore ein del av sjølvbergingi i mannsaldrar, er dette ei påminning um at rik tilgjenge på noko godt og reint ikkje alltid er nok til å tryggja helsa åleine.
Det verkeleg vonfulle kjem når ein ser kor presist Wistar-forskarane hev påvist sjølve mekanismen. Dei hev ikkje berre peika på fruktosen og sagt «denne er farleg», men hev følgt signalstigane inn i cellone og funne ut korleis fruktosen kann setja i gang ei koplingsline som gjer at svulstane sjølv byrjar å produsera dei stoffi dei treng for å veksa. Denne kunnskapen er som å få den fyrste gode kartskissa yver eit landskap som tidlegare berre var dimme og skummelt. Når ein veit kvar stien går, kann ein både læra folk å gå utanom og setja upp skilt – eller jamvel byggja nye vegar som leier burt frå faren.
I norsk tradisjon hev sukkeret alltid vore noko av eit tvisyn. Dei gamle kokebøkene frå 1700-talet handsama sukker som eit apotekvare, noko ein tok i små dryge når nokon låg til sengs. So kom bete- og røyrsukkeret inn i kvardagen, og me gløymde den medisinske tyngdi som låg i søtleiken. No, når vitskapen gjev oss attende ei djupare forståing, er det ikkje for å skapa ny otte, men for å gjeva oss røynleg fridom. Det er frigjerande å vita at ein hev eit medvite tilhøve til fruktsukkeret – noko som kann rommast godt innanfor eit norsk kosthald med rotgrønsaker, mjølk og villfisk, utan at ein må renonsera på smaken av ei moden jordbær i juli.
Det er nett i samansetnaden av gode råder det lærerike ligg. Når ein veit at fruktosen yverleveringsvis ikkje mettar på same vis som glukose, skynar ein kvifor eit glas eplemost kann koma i tillegg til eit fullverdig mål, medan eit eple i si heilskap gjev trevlar og tyggjestund som bremsar. Denne kunnskapen er ikkje ein peikefinger, men ei varsam hand som leider oss mot eit meir heilsamt val utan å ta frå oss gleda. Og lenger framme kann dei same biologiske innsiktene hjelpa lækjarane med å utvikla lækjemiddel som slår beinveges inn på dei fruktose-drivne stigane og tek motet frå svulstane.
Til sjuande og sist hev Wistar-studien gjeve oss noko langt meir verdifullt enn ei enkel åtvaring: han hev gjeve oss ei soge som det er mogeleg å handla ut ifrå. Frå den fyrste gløymde fruktose-molekylet til ei ferdig norsk måltidskjensle ligg det no ei bru av innsikt. Det er den slags nyhende som gjer at ein les morgondagens helsespaltar med ei roleg nysgjerrigheit og eit endå klårare blikk på kva det vil segja å næra seg sjølv og deim ein er glad i.
Kjelde: Aftenposten
