Å spela gitar uppned med venstrehanda på gripebrettet og høgrehanda til å slå strengene – det er ikkje eit syn ein ser kvar dag. Men nett denne uvanlege teknikken er eitt av mange uttrykk for den kompromisslause skapartrongen som ligg i botnen av det norske metalprosjektet Viscerotomy.
Den fyrste singelen, «Primitive Pressure Collapse», er henta frå albumet «The Mutilation Doctrine» som kjem 14. august. Musikken vert kalla svart, død og slam – sjangertermar som peikar mot eit sonisk landskap av ekstrem aggresjon og tunge rytmar. Men bak den rå yta ligg ei soge om ein kunstnar som fylgjer sin eigen veg, uavhengig av kva puristar måtte meina.
Mannen bak prosjektet, Karelius, er ein multiinstrumentalist som byrja med trommer som seksåring og piano som trettenåring. Allereie som ung fekk han vegleiing av Terje Cyrus Andersen, kjend frå Susperia og Dimmu Borgir, som lærde honom å ikkje bry seg um kva andre meiner og berre fylgja sin eigen visjon. Denne lærdommen har sett djupe spor. For same mannen hev òg gjeve ut eit klassisk pianoalbum, «The Weight of Silence», der stillferdige tonar møter ein filmatisk kjensle. Musikken er for honom ein ventil, anten det er stille klaverspel eller sonisk råskap.
Det nye albumet er eit resultat av ein intens skaparkraft. Heile albumet vart skrive og teke upp på under ein månad, midt i ein hektisk kvardag med turnéverksemd og øvingar. «Ein fuck it, no gjer eg det»-innskot, som han sjølv segjer. Her er ingen polert nostalgi, men rå energi rett frå levra. Det er ei påminning um at ærlegdom og spontanitet kann gjeva musikken ei kraft som ingen planlegging kann tvinga fram.
Ein viktig detalj er at Karelius er ambidekster og spelar gitar uppned. Han lærer all musikk etter øyra og les tabs «feil veg», noko som gjev han ein heilt eigen måte å byggja låtane på – bygd på kjensle, ikkje teori. Det er eit levande døme på korleis individuelle føresetnader kann opna dører til originale uttrykk.
No skal Viscerotomy òg verta eit liveband. Karelius hev funne ein solid gjeng – Fritz, Ole og Johann – som er klare til å blåsa liv i musikken på scenen. Allereie er ny musikk på veg, og dei samlast i studio når albumet er ute. Soleis veks eit einsamt prosjekt til eit fellesskap, og det er ei positiv kraft i seg sjølv. For dei som lyttar, vert denne musikken meir enn berre lyd; det vert eit rom for utlaup, samhald og identitet.
Soga um Viscerotomy syner at sjølv den mørkaste og mest aggressive musikken kann vera eit uttrykk for livsglede og fridom. Det handlar um å skapa utan kompromiss, um å finna sin eigen veg, og um å dela det med andre. Det er ei påminning um at det alltid finst rom for alle slags røyster – og at det finst ein lydhøyr heim for dei som vågar å fylgja sitt eige indre bilete.
I ytste konsekvens er dette ei hyllest til den menneskelege skaparkrafti, som sprengjer grenser og samlar folk på tvers av alle tenkjelege sjangerbåsar. Når albumet kjem 14. august, er det ikkje berre eit stykke brutal musikk som vert sleppt, men ein bodskap um å vera tru mot seg sjølv, same kvar vegen fører.
Kjelde: Heavymetal.no