Ein gitar hev seks strengjer, men det er ikkje alderen som avgjer kven som kann lata dei ljoda. Spursmålet um å læra gitar i sekstiåri er ikkje nytt, men svaret er klårt: ja, det er fullt mogleg. Og det er ei glede som høyrer alle til.
Den som fyrst tek gitar i handi når sekstiårsdagen er over, fær ikkje fingrar som ein tolvåring. Men han fær noko som er like mykje verd: tolmodet frå eit langt liv, røynsla med å øva noko til det sit, og gleda yver å læra noko nytt. I norsk visekunst og folkemusikk hev dei eldre alltid vore med på å bera tonen vidare. Ein gitar i hendene på ein vaksen nybyrjar er ikkje eit brot med tradisjonen; det er ei ny grein på eit gamalt tre. I hardingfeletradisjonen var det ofte slik at ein lærde av dei gamle, og mange tok fela upp att i vaksen alder.
Mange bygder og bydelar hev no vaksenlag der folk i alle aldrar samlast med kvar sin gitar. Der er det ikkje konsertnivå som tel, men samværet og dei små framsteg. Dertil kjem at undervisning hev vorte lettare å få tak i enn nokon gong. Nettet byr på lærevideoar og notar, og ein treng ikkje lenger bu i ein stor by for å finna ein lærar.
Ein gitar er eit sosialt instrument. Han høver ved leirbålet, i stova og på øvingslokalet, og han krev ikkje eit heilt orkester for å gleda nokon. For mange er det fyrste grepet det vanskelegaste, men når fingrane finn vegen, opnar det seg eit heilt rom av songar og viser.
Læra å spela gitar i sekstiåri er ingi bragd for dei få. Det er ei dør som stend open for alle som vil, og ljodet frå ein nyslegen akkord veit ikkje kor gamal handi som held strengen nede er.
Kjelde: Bergens Tidende