Kva er det med eit lite pappkort som gjer at vaksne folk set seg ned og sorterar etter glans og sjeldne teikn? Svaret ligg ikkje berre i pengar, men i sjølve gleda ved å leita. Pokémon-samling er på veg upp att, og både nye og erfarne samlarar er med.
Det som gjer hobbyen so dragande, er voni um det store funnet. For kvar pakke som vert opna, ligg det ei von um eit sjeldan kort på lur. Den litle spenningi i å ikkje vita kva som er inni, er nett det mange kallar vanedannande.
Dei nye samlarane kjem gjerne inn med dei nyaste korta og appane; dei erfarne dreg fram permar frå barndomen. Slik vert samlingi noko anna enn eit einsamt tidsfordriv. Ho vert ei bru millom generasjonane, der den eine kann læra den andre um både taktikk og tolmod. Eit glansbilete av ein eldre favoritt kann vekkja minne frå skulegarden og gjeva born og foreldre noko å snakka um.
Samlarhobbyen hev djupe røter. Frimerke og fotballkort hev samla familiar i mannsaldrar, og no er det Pokémon-korti som ber stafetten vidare. Når samlarar møtest for å byta, vert hobbyen òg ein sosial arena. Lokale møte og bytedagar gjev born og vaksne eit høve til å snakka same språk, på tvers av alder og bakgrunn.
Det er lett å avskriva kortspel og samlarfigurar som barnsleg. Men nett no syner hobbyen at leiken ikkje hev nokon aldersgrense. Og det er eit lite, lyst teikn i ei tid som ofte vert skulda for å vera for alvorleg.
Kjelde: Adresseavisen