Når vårløysingi sig inn over Løten, opnar Sjur Harby dei tunge furudørene på Nordengen og slepper livet inn i heile huset att. I vintermånadene lever han tidvis på eitt rom og kjøkken – resten av huset fær kvila under ein roleg frost.
Dette er ikkje armod, men ein gammal sedvane som hev slege røter i klokskap. I gamle dagar budde folk tettare i vinterstovone for å spara på veden og halda varmen. Når våren kom, opna dei dørene og heile garden tok pusten att. Harby syner at bygningsvern og modernisering ikkje treng vera motpolar.
Gjennom varsam oppgradering hev han gjeve huset moderne varmekjelder og isolasjon utan å røra ved sjela i bygningen. Dei solide tømmerveggane pustar framleis, og dei gamle vindaugo slepper ljoset inn på same måte som for mannsaldrar sidan.
I målføret i Løten heiter det kanskje «å bu i vinterstova», eit ord som ber med seg heile livsrytmen. Slike ord fortel noko um kor nært folk levde med årstidene, og kor husi ikkje var døde klimaskal, men levande partnar i kvardagen.
Nordengen er ikkje eit museum. Det er eit heim der fortid og notid møtest på ein klok måte. Når graset grønkar og fuglane kjem att, er det som um huset sjølv strekkjer ut armane og ynskjer sumaren velkomen.
Mange kann læra av dette i ei tid då folk ofte gløymer at dei gamle husi på norske gardar kann bera framleis. Dei treng ikkje bli staselege minnesmerke eller kalde museumsrom. Dei kann halda fram med å vera varme heimar, årstid for årstid.
Kjelde: Aftenposten