Når ei fele vert lagd ned for siste gong, vert det stilt i danselåven. Jan Birger Borseth frå Selbu er død, og gammaldansmusikken misser ein av sine trufaste berarar.
Det er lett å tenkja på gammaldans som noko gamalt og tilbakelagt, men i Trøndelag er denne musikken framleis livande. Reinlender, vals, pols og masurka fyller framleis danselåvane, og unge spelemenn lærer slåttane av dei eldre. Jan Birger Borseth stod midt i denne tradisjonen. Gjennom innspelingar og framsyningar hev han bore tonane frå Selbu ut til eit større publikum, og mange i bygdi og ikring hev dansa og lydd til musikken hans.
Når ein slik musikar går bort, vert det tydeleg kor mykje ein einskild person kann bera med seg av felles minne. Ein spelemann er ikkje berre ein utøvar; han er eit levande arkiv over slåttar, danserytmar og små variasjonar som ikkje alltid står i notebøkene. Det er denne munnlege og kroppslege kunnskapen som gjer gammaldansen til noko meir enn ei museumssak. Han lever i hendene, i fotarbeidet på golvet og i samspelet mellom fele, trekkspel og bass.
Sorgi yver tapet er reell, men ho peikar òg framover. Nettopp når ein berebjelke fell frå, ser ein kor viktig det er at dei unge får læra, og at dei eldre får fortelja. I Selbu og andre stader i Trøndelag finst det framleis spelemannslag, dansekveldar og festivalar der denne musikken vert halden varm. Dei som stod på golvet til tonane frå Jan Birger Borseth, kan halda fram med å dansa. Dei som lærde av honom, kan føra slåttane vidare.
Det er eit vakkert drag ved folkemusikken at han ikkje døyr med den einskilde. Ein tone vert teken upp att, ein dans vert sleppt laus på nytt, og slik går arven frå mann til mann, frå kvinne til kvinne, frå bygd til bygd. Jan Birger Borseth si gjerning er ikkje slutt. Ho hev skrive seg inn i ein lang og levande tradisjon, og den tradisjonen kjem til å leva vidare i dei som høyra fela kalla.
Kjelde: Adresseavisen