Gustav Magnar Witzøe hev skipa eit stipend som skal senda norske talent til dei fremste universiteti i verdi. Det er ikkje kvardagskost. Her ligg ei tru på at kunnskap løner seg, og at Noreg treng fleire bein å stå på.
Dette er ikkje fyrste gongen norske hovud søkjer ut i utlandet. I fleire mannsaldrar reiste evnerike unge frå norske bygder og byar til København, Paris, Berlin og andre kunnskapsbyar for å søkja kunnskap. Dei kom heim att med nye tankar, nye nettverk og eit breiare syn på faget sitt. Det var ikkje flukt frå Noreg; det var ei investering i Noreg.
Det nye stipendet peikar i same lei. Det er ikkje berre eit gåvebrev til einskilde studentar. Det er ei røyst um at kunnskap hev ein eigen verdi, og at den verdien veks når han får møta andre kunnskapsmiljø. Noreg er eit lite land, og det er lett å tru at dei store svara alltid finst annanstad. Men det er inga skam å læra av dei beste, so lenge lærdommen kjem heim att. Stipendet gjer det mogeleg for unge norske hovud å stiga ut or den heimelege ramma og møta dei fremste universiteti i utlandet.
Samstundes minner tiltaket um at utdanning ikkje er ei luksusvare for dei få. Ho er ein veg til nye arbeidsplassar, nye løysingar og nye måtar å tenkja på. Når eit privat initiativ tek eit slikt tak, syner det at det finst krefter utanfor statsbudsjettet som vil byggja landet. Det er eit teikn på tillit til dei unge, og tillit er ofte den beste gjerningi eit samfunn kann gjera.
Noreg hev alltid trongt til fleire bein å stå på. Eit bein er oljen, eit anna er fisken, eit tredje er teknologien som veks fram kring dei. Men det fjerde beinet må vera kunnskapen sjølv. Eit stipend som sender hovud til utlandet, er ikkje ei utgift; det er eit frø som vert sådd i norsk jord, endå um det fyrst må spira på framand mark.
Difor er dette nyhendet noko å gleda seg yver. Det peikar ikkje attende på det som var, men fram mot det som kann verta. Dei unge som no får reisa, vil koma heim med noko som ikkje kann kjøpast for pengar: nye augo å sjå Noreg med, og nytt mot til å byggja det vidare.
Kjelde: Adresseavisen
