Kva skjuler seg når ein går langs gata og berre ser ein sliten vegg? Ofte er det nettopp der dei største endringane hev funne stad, utan at nokon på utsida merkar det.
Det hev skjedd mykje bak fasaden til gamle Fotballpuben og Pastasentralen. Den setningi er verd å stogga ved. Ho minner um at ein by ikkje berre er det han syner fram mot gata. Han er like mykje det som lever i bakgardane, i ljosgårdane og i dei romi som ingen byplan hev teikna på papiret.
For dei som bur i ein by, er slike bakgardsprosjekt ofte dei mest verdfulle. Dei skapar ikkje berre nye hus, men nye møte mellom menneske. Der det før stod tomme lager og gamle kjøken, kann det no veksa fram verkstader, hagar og fellesareal. Det er ei stille fornying som ikkje ropar høgt, men som gjer kvardagen rikare for alle som hev sine vegar der.
Den gamle fotballpuben og pastasentralen ber med seg ei soge. Dei hev vore samlingsstader, matstader og møteplassar. Når noko no skjer bak deira eldre andlet, er det ikkje eit brot med fortidi. Det er ein ny etasje i det same huset. Byar som evnar å byggja vidare på det som finst, i staden for å riva og gløyma, held på noko som pengar ikkje kann kjøpa: samanheng.
Det er lett å gå forbi ein byggeplass og tenkja at her står alt stille. Men bak presenningane og stillasa arbeider hender med å gjera eit rom klart for nye dagar. Den som berre ser fasaden, misser den beste parten av soga.
Difor er det godt at slike endringar fær merksemd. Dei fortel at ein by aldri er ferdig, men alltid på veg. Og at dei viktigaste romi ofte ligg akkurat der gata ikkje når fram.
Kjelde: Bergens Tidende