Tag: festival

– Kristopher Schau har aldri vore god til å syngja, men i dag læt han heilt fælt.

Ei songrøyst som sprekk på dei høge tonane kann gjera ein konsert meir hugverdig enn ein prikkfri framsyning. For The Dogs og Kristopher Schau vart dette tydeleg då dei opna årets Tundra and Lightning med ein konsert som, etter det som vert sagt, vil gå gjetord um. Songaren hev aldri vore god til å syngja, og denne dagen høyrdest røysti visstnok verre enn nokon gong, men det er ikkje heile soga.

Det som fyrst kann høyrast ut som ein hard dom, peikar på noko djupare i rocken og i festivalen. Levande musikk hev sjeldan vore bygd på rein songkunst åleine. Det er nerven, leiken, og samanhengen millom scene og publikum som får ein kveld til å løfta seg. Når ein songar ikkje gøymer seg bak ei polert røyst, vert romet større for ærlegdom og for dei små, store augneblinkane som ingen hadde planlagt.

Tundra and Lightning er ein festival som samlar folk kring musikken, ikkje kring perfeksjonen. At The Dogs fekk opna, set ikkje berre tonen for dagane som kjem, men minner òg um at ei sterk scenehandling hev sin eigen klang. Mange som var der, vil truleg ikkje fyrst og fremst hugsa dei feilslegne tonane, men kjensla av eit band som gav alt frå fyrste stund.

Det er lett å le av ein songar som ikkje treff tonen, men det er meir lærerikt å sjå kva slikt mot gjer med eit publikum. Sårbarheiti vart ikkje gøymd; ho fekk vera framme. I ei tid då mykje vert retusjert og auto-tuna, er det noko friskt og heilt ærleg ved å høyra ei menneskerøyst som lever og sprekk. Det er ikkje flaut; det er liv.

Difor kann ein slik opningskonsert verta det som festivalgjestane snakkar um i åri som kjem. Det er ikkje den tekniske glansen som skaper gjetord, men augeblinkane der noko uventa hende. The Dogs og Kristopher Schau gav truleg nett det: ei påminning um at musikk fyrst og fremst er eit møte, ikkje ei utstilling.

Og når røysti ikkje ber heilt fram, får dei andre elementi meir rom: gitarane, trommone, teksten, og ikkje minst fellesskapen i salen. Det er inga skam å vera eit menneske på ei scene. Tvert imot kann det vera den beste måten å byggja eit varig minne på.

Kjelde: Bergens Tidende

October 4, 2026
Kjærleik og eksos i lufti

Eksos og kjærleik hev meir sams enn ein skulde tru. Båe er flyktige og kraftfulle, og på ein festival der motorbrøl og musikkslag møtest, skapar dei ei stemning som fær hjarta til å slå snøggare.

Den årvisse festivalen, som samlar folk frå heile bygdi og langt burtanfrå, vert ein smeltedigel for unge og eldre. Her stend veteranbilane side om side med moderne motorar, og i tillegg til konsertane ljomar latter og prat over heile plassen. Det er ikkje berre hestekrefter og decibel som lokkar folk til slike samkomor. For mange er det ein sjanse til å møta andre med same hug og interesser. I pausane millom dragrace og visesong let ein augo vandra, og plutseleg sit to framande og talar um forgassarar og favorittband. Festivalen vert ein ramme der det uventa kann bløma – og der romantikken finn sin eigen, særeigne plass.

Tradisjonane for å finna kjærleik på marknadar og festdagar er like gamle som folkeminne. Alt i mellomalderens olsokstemne og setersamkomer var det rom for ung kjærleik. Dagens festivalar, med sine eigne lydar og lukter, bèrer arven vidare. Eksosen frå ein oppussa Morris Minor er kann henda ikkje so romantisk som lukti av nyslege gras, men for den rette fangar ein ein særeigen nostalgi. I denne stoypa av stål, olje og song, veks det fram noko tidlaust – ei forteljing um blikk som møtest, um fyrste samtale og um dei fyrste stegi mot eit samliv.

For bygdi er festivalen eit høgdepunkt. Dugnadsarbeidarar hev stade på frå morgon til kveld for å gjera klart til helgi. Når dei då ser unge par finna saman, kjennest arbeidet dobbelt verdt. Det veks fram nye soger – sume av dei fører til vigsler og nye heime. Slik bind festivalen saman generasjonane, og gjev festdagen ein djupare solskin enn dei blinkande lyktene åleine kann gjeva.

Ordet «eksos» sjølv, kom frå engelsk «exhaust», men hev fest seg i norsk mål som ei skildring av noko som slepp ut og forsvinn. Kjærleiken er på same vis noko som oppstår i augeblikket, men kann setja djupe spor. Festivalen viser at sjølv det som er flukttigt og forgjengelegt kann ha varig verknad. Det er eit lite under i ei tid der kvardagen ofte er uppteken av skjermar og snøgg kommunikasjon.

Neste års program er alt under planlegging, og med vaksande interesse er det von um endå fleire motorar, endå meir musikk – og endå fleire kjærleiksogor. For i ei verd der teknologi og fart ofte fær kritikk, stend festivalen som eit prov på at maskinell kraft og menneskjeleg varme godt kann ganga hand i hand. Kjærleik og eksos i lufti – det er ikkje berre ein fyndig festivaltittel, men eit bilete på det uventa møtet millom det moderne og det evige.

Kjelde: NRK

August 1, 2026
Pylsa i vaffel, ølbongstafett og bygdetrap: Me drog på Jeløyafestivalen

Ei pølse i ein vaffel høyrest ut som eit påfunn frå ein seinfredagskveld i eit studentkollektiv, men på Jeløya er dette den retten som fyrst møter gjestene når festivalportane opnar seg. Den freidige kombinasjonen av salt pølse og søt, sprø vaffel er ikkje noko matsnobbane hev funne på – det er eit lokalt påhitt som ber bod um at her gjeld ikkje dei vanlege reglane.

Festivalen på Jeløya hev veksi fram or ei venefest, men dei siste åri hev han teke ei ovende vending. No strøymer både fastbuande på øyi og oslofolk til for å få festivalstemningi, og det er ikkje berre den blømelege naturen som dreg. Det er sjølve samansetnaden av aktivitetar og smakar som gjer tilskipnaden til noko meir enn ein vanleg musikkfest. Her møtest bygde‑ og bykultur på ein måte som minner lite um dei keisame samanslåingane ein ofte ser.

Midt i eit program der bygdetrappen dundrar ut or høgtalarane, stend naboar og steikjer vafflar og legg pølsor i dei med same sjølvsagde handlag som om dei serverte rømmegraut. Rett attmed styrer ei gjenget på med ølbongstafetten – ei tevling der bygdefolk og tilreisande hiv seg ut i eit kappløp med plasttrakt og slange, og der latteren stig mot himmelen som om striden stod um sjølve fridomen. Slike pussige påfunn er ikkje berre festlege; dei er limet som bind i hop generasjonar med ulike røter. Ein ungdom som er vaksen upp med musikkstraumar frå Atlanta lærer seg av ein aldrande fiskar at ein vaffel vert betre når ein snur røri lett tre gonger med soli, og fiskaren får røyne at trapmusikk ikkje er so framand som han trudde.

Det er noko særmerkt vakkert ved ein festival som ikkje hev gløymt kvar han kom ifrå, jamvel når han opnar dørene for heile det sentrale Austlandet. Medan mange bygdestevner anten misser sjølve sjeli i kommersen eller stengjer seg inne i ei trygg lomme, maktar Jeløyafestivalen å halda på den eigenrådige tonen. Denne tonen er ikkje ein motstand mot det nye, men ein freistnad på å knyta det nye til dei gamle røtene. Det ser ein ikkje minst i den lokale maten: den uvanlege vaffel‑ og pølseretten er eit lite opprør mot den standardiserte festivalpølsa i brød, men samstundes eit hjarteleg nikk til den norske vaflane som hev varma kalde hender i fleire mannsaldrar.

Jeløya viser soleis at bygdi ikkje treng å vera ein stad der tidi stend stille; ho kann og vera ein leikegrunn der nye impulsar vert tekne imot med opne armar, nett fordi bygdefolket er trygt i eigen identitet. Bygdetrap og pølse i vaffel er ikkje provokasjonar – dei er vitnemål um at den folkelege skaparkrafti trivst best der ho fær bryna seg på noko rart. Slike festivalar minner oss på at møte millom ulike verdener slett ikkje treng å føra til avsondring og misnøye; dei kann like gjerne enda i ein felles dans under opne himlar, der både bygde‑ og byfolk ler av dei same småløgne påfunni.

Kjelde: Aftenposten

July 30, 2026

Fylg oss: YouTube Telegram

Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no