Skalbankar frå steinalderen ligg enno langs kysten og fortel at blåskjel og østers hev vore dagleg kost i fleire tusen år. No får denne gamle kunnskapen støtte frå ein professor som peikar på at feit fisk og skaldyr saman kann gjeva eit godt utgangspunkt for kosten. Spursmålet er ikkje lenger um skaldyr høyrer heime på middagsbordet, men korleis dei kann telja med i eit sunt kosthald.
Det er lett å tenkja på fisk og skaldyr som to ulike verder, men i kosten har dei mykje sams. Båe kjem frå sjøen og ber med seg protein, mineral og sporstoff som kroppen treng. Når professoren løftar fram kombinasjonen av feit fisk og skaldyr som eit godt utgangspunkt, er det eit signal um at skaldyri ikkje treng vera berre eit festmåltid, men kann ha ein jamn plass i vekemenyen.
Langs kysten i vest hev skaldyr aldri vore framande. Blåskjel har vore plukka på fjæresteinane, reker har vore kokt i sjøhusa, og krabbar har fylt tinene um hausten. Dette er ikkje berre mat; det er ein levande kystkultur som bind generasjonar saman. Når vitskapen no stadfester verdien av eit slikt kosthald, er det som å få eit handtrykk frå fortidi.
For familiar som vil eta meir sjømat, er bodskapen frigjerande. Ein treng ikkje laga to ulike middagar; ei gryte med blåskjel og ein bit feit fisk kann dekkja mykje av det kroppen treng. Skaldyr er ofte rimelege, lette å tillaga og finst rett utanfor stovedøri i mange bygder. Det gjer det mogeleg for folk å ta i bruk lokale råvaror utan å gå vegen um ferdigmat og halvfabrikata.
Det er òg eit godt døme på korleis ny kunnskap kann løfta fram gamle mattradisjonar i staden for å setja dei til sides. Fiskeri og havbruk er mellom dei store næringane på Vestlandet, og når forbrukarane får vita at skaldyr tel, styrkjer det både lokalmat og sjølvforsyning. Det er ikkje noko lite poeng i ei tid der mange spør kor maten kjem frå.
Kjelde: Bergens Tidende