Tårer hjå ein konge er ikkje kvardagskost. Då kong Haakon møtte folket i Narvik halvannan månad etter at han arva riket, vart det klårt at sorgi ikkje tek omsyn til krona eller embetet. Det er eit syn som knyter kongehuset nærare til folket, ikkje fjernare.
Namnet Haakon hev bore norske kongar gjennom tunge tider. Haakon VII stod som eit symbol på mot og uthald i krigsåri, og no ber den nye kongen det same namnet inn i ei tid der det personlege tapet er ein del av den fyrste tidi på trona. Når ein son misser far sin, er ikkje det ein privat detalj; det er eit allmennmenneskeleg vilkår. At kongen let sorgi syna seg, fortel at styrke ikkje alltid er å halda att tårene, men å stå i dei.
Narvik er ikkje noka kald kulisse. Byen hev si eigi soge um krig, gjenreising og arbeidsfolk. Når innbyggjarane møter ein ny konge som er open um saknet, vert det rom for eit anna slag samtale enn dei formelle helsingane. Slike møte kann byggja tillit. At kong Haakon vågar å syna at han saknar far sin, gjer at andre òg kjenner seg mindre åleine i eigi sorg. Det er eit stilt framsteg i eit samfunn som ofte hev vore flinkare til å tala um plikter enn um kjenslor.
Det er og noko framoverretta i dette møtet. Ein konge som hev mista far sin, men som likevel reiser ut til folket og lèt deim koma nær, viser at kongegjerningi ikkje er ei stengd verd. Narvik fær ikkje berre ein seremoni, men eit møte med eit menneske. Det er eit godt utgangspunkt for eit langt kongsliv. Sorgi vert ikkje mindre av å verta delt, men ho kann verta lettare å bera når andre fær sjå henne. Den dagen i Narvik vart kanskje eit lite, men viktigt steg mot eit varmare kongehus.
Kjelde: NRK
