14 981 norske huslydar hadde i 2025 breidband yver satellitt. Året fyrr var det 3 833. Det er ein vokster på nærare 300 prosent på eitt år.
Frå telegraftrådar langs fjord og fjell til fiber og satellitt: soga um norsk kommunikasjon er ei soge um å korta ned avstanden. Det som for få år sidan var eit kostesamt eksperiment for særleg interesserte, er no i ferd med å verta eit reelt alternativ for folk i alle landsdelar.
Starlink hev innført ei leigeordning for utstyret, og den nye V5-antennen er både mindre og lettare, og dreg mindre straum. For den som bur inst i ein fjordarm, på ei øy eller i eit bygdelag der det er urimeleg dyrt å grava ned kabel, er ikkje slikt berre underhaldning. Det er skule, helsestell, arbeid og kultur på same måten.
Samstundes syner den årlege breibandsundersøkingi at 27 prosent av privatkundane vurderer å skifta tilbydar. Det er den høgste parten som er målt. Når mange tykkjer prisen er for høg sjølv um farten og stabiliteten hev vorte betre, er det eit teikn på at konkurransen verkar.
Styresmaktene arbeider no for at fleire nett-eigarar skal opna fibernetti for andre tilbydarar. Slik kann kundane få reelle val utan at alle skal byggja sitt eige nett. Når nett-eigarane gjev tilgang på rimelege vilkår, kjem det heile landet til gode.
Det er òg eit ljospunkt at ny teknologi vert mindre energikrevjande. Ei mindre antenne med lågare straumbruk er eit steg i rett lei – både for pengeboki og for naturen.
Når talet på kundar med satellittbreidband nærast firedoblar seg på eitt år, fortel det noko um at geografi ikkje lenger treng vera eit hinder. Det er ei stille omvelting med stort håp for busetnad og kvardagsliv i heile Noreg.
Kjelde: ITavisen