Tag: draum

Spela for 15 menneske – no speler trønderen for 100 000

Det er langt frå ein trong klubbscene til ein arena som rommer 100 000 forvilla sjeler. Men det er nett den vegen trønderen hev gått – frå engelskstudium til eit av dei mest legendariske kultbandi i verdi, og frå å spela for 15 menneskje til å fylla dei største hallar. Soga er ikkje berre ei soge um suksess; ho er ei soge um ei gåve som fann rom, um ein draum som fekk veksa i læ av lite, og um eit samspel millom kunstnar og publikum som no hev nått himmelvide høgder.

Han forlét Trøndelag med bøker og ambisjonar um eit verkeleg engelskspråkleg virke, men lagnaden vilde det annleis. I staden vart han med på å skapa noko som ikkje let seg setja på formel – eit band som i dag vert nemnt med ærefrykt av tilhengjarar yver heile verdi. Dei fyrste konsertane var små, ofte med ikkje meir enn eit fåtal frammøtte. Likevel var det noko i lufti, noko som ikkje let seg måla med tal. I dag er det annleis. No er det 100 000 som samlar seg for å høyra dei same songane, og dei syng med på ord som vart til i den vesle stoga der alt byrja.

Dette er eit vitnemål um krafti i den skapande gjerningi, um at det som vert gjort med hjarta og eit klårt kunstnarsyn, kann slå røter og veksa seg so stort at det når langt utyver landegrenser. Det er òg ei påminning um at det norske språket og den norske kulturen – jamvel når han vert brukt i engelskspråklege songar – ber med seg noko særnorsk: eit alvor og ein nærleik til naturen, ein styrke som ikkje bråkar, men som likevel set djupe spor.

For dei 100 000 som stend der, er det meir enn ein konsert; det er eit møte med noko som talar til dei einskilde samstundes som det samlar alle i ein felles uppleving. Slik vert dei store tala ikkje ei kald massemønstring, men eit mangeleggjort vitnemål um at god musikk knyter band millom menneskje. Og for trønderen sjølv er det vel som å sjå ein hage veksa der det eingong berre var eit lite frø.

Kjelde: Adresseavisen

August 2, 2026
Moskusguiden lever ut draumen til fjells: – Beste jobben ein kann ynskja seg

Det er ein kjenning av det urgamle i augo på ein moskus – eit drag gjennom tusundåri som fær ein til å stogga og lytta til noko meir enn vinden. I Dovrefjell, der snaufjelli reiser seg mot himmelen og soli fargar lauv og lyng, møter ein dette blikket. Midt i dette landskapet hev ein mann funne sin daglege glede: å leva og verka som moskusguide og fotograf. For Knut Inge Røstad er det ikkje berre eit arbeid. Det er eit kall, og han segjer sjølv at det er den beste jobben ein kann ynskja seg.

Slike ord kjem ikkje frå eit hjarta som jagar det lette. Dei kjem frå ein mann som dagleg fer i fjellet med turistar som lengtar etter eit møte med ein av klotens eldste dyreslag. Moskusen er ein overlevar frå istidi, eit dyr som vart borte frå Noreg for over nitti tusund år sidan og som vart henta attende frå Grønland fyrst i 1940-åri. No stend det støtt på Dovre, eit livande bilete på det som ein gong var, og eit sterkt uttrykk for korleis mennesket kann hjelpa naturen til å bløma på ny.

I denne samanhengen vert guidingi meir enn å peika og fortelja. Ho vert ei formidling av ei forteljing som hev ringverknader langt utetter. Når Røstad leier ein flokk andlause gjestar fram mot ein moskusflokk, byggjer han ikkje berre bru millom dyret og menneska – han knyter band millom notidi og den djupe fortidi. Denne borga av kunnskap og vyrdnad smittar. Dei som kjem attende frå fjellet, tek med seg ei oppleving som sit i kroppen lenge etter at soli hev sigi bak tindane.

Attåt det munnlege og fysiske fjelgarberiet ligg fotografi som ei stille forlenging av synet. Kameraet fangar dei flyktige augneblinkane – moskuskalven som leikar i morgonlyset, okseflokken som tevlar i vinden. Bileti vert vitnemål um ein skapnad som er større enn oss, og dei vekkjer hjå mange ei lengt etter sjølv å stiga inn i det romet som Dovrefjell opnar.

Dette er eit fint døme på korleis ei heil bygd kann vinna på ein varsam og klok bruk av naturarven sin. Turismen her er ikkje eit mas utan retning, men eit stillfarande samspel der respekt for dyri og landskapet er den fyrste lovi. Dovregjengen – dei som arbeider som guidar og verjar – er berarar av ei gamal forståing: at fjellet gjev, men krev noko att. Dei hjelper dei mange som kjem hit å sjå ikkje berre mosk usen, men seg sjølve i eit nytt ljos.

I ei tid der mange søkjer meining og ro, er det noko djupt håpefullt i å møta ein mann som finn alt dette i sin eigen bakgard. Knut Inge Røstad lever draumen til fjells, og med honom lever ein liten flik av det norske landskapet sterkare – til gleda for alle som vil sjå.

Kjelde: Adresseavisen

July 26, 2026
Vetle starta som friviljug – no lever han draumen.

Medan tusund av tilskodarar fylgjer striden på Stiklestad, er det ein ungdom der ute på scenen som ber eit stort alvor. Det er Froste, hærmannen – og bak rolla stend Vetle, 24 år gamall. Få år tidlegare var han ein av dei mange friviljuge som heldt liv i det store friluftsspelet. No er han sjølv vorten ein berande del av soga.

For Stiklestad-spelet er ikkje berre ei teaterhending; det er eit kulturelt samlingsmerke i Trøndelag og langt utyver. År etter år møtest bygdefolk, tilreisande og ungdomar som Vetle for å gjeva liv til forteljinga um Heilag Olavs fall. Det er ein tradisjon som hev rota seg djupt i jordi, og som stadig fær ny vokster når unge krefter melder seg.

Vetle byrja som friviljug med praktiske uppgåvor – å hjelpa til med bygg, bera fram utstyr, vera til stades der det trongst. Slikt arbeid er usynleg for dei som berre ser ferdighugsingen av spelet, men det er sjølve grunnmuren. At ein av desse no stig fram i ljoset som hærmann, er eit vitnemål um den krafti som ligg i dugnadsanden. Ein ungdom som fyrst var ein av mange i kulissane, er no sjølv med og ber soga vidare.

No er 24-åringen klar for eit nytt stort uppdrag. Kva det er, fær tida syna, men yvergangen frå friviljug innsats til sentral rolle syner at slike kunstnarlege miljø gjev spelerom for vokster og draumar. Det er ikkje alle som fær eit slikt høve, men når ein som Vetle tek steget, vert det eit døme til etterfylging for andre unge i lokalmiljøet.

Stiklestad-spelet er med detta ikkje berre ei minning um ei blodig fortid; det er ein levande møtestad der soga vert nykveikt av nye røyster og nye andlet. Vetle er ei av dei røystene, og med si reise frå friviljug til hærmann minner han oss um at kulturarven er i trygge hender so lenge ungdomar finn vegen dit. Det neste store uppdraget er berre byrjingi på eit nytt kapittel i eit historisk spel som aldri misser si tiltrekkingskraft.

Kjelde: Adresseavisen

July 26, 2026

Fylg oss: YouTube Telegram

Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no