Det nye statussymbolet på sosiale medium er ikkje ein blankare skjerm, men eit tomt bord. Trenden som no breier seg, handlar um å leggja burt mobilen – og fortelja andre um det. For eit vanleg auge kann det høyrast ut som eit paradoks, men i røyndi er det eit teikn på at skjermkulturen er i ferd med å få si eigi motvekt.
Dei som legg vekk telefonen ein kveld i veka, fortel ikkje berre um kva dei misser, men um kva dei vinn. Samtalen ved kjøkenbordet vert lengre. Boki vert opna. Turstien vert lagt merke til. Slike små endringar høyrest små ut, men dei byggjer upp ein ny kvardagsrytme. Det er ikkje eit upprør mot teknologien; det er ei finstemt justering.
Det er lett å smila av ein trend som vert spreidd på den same skjermen han vil burt frå. Men nett dette paradokset gjev trenden kraft. Sosiale medium når dei som treng bodskapen mest, og dei unge som veks upp med ein telefon i handa, fær sjå at jamaldringar set grenser. Ein mobilfri kveld er ikkje lenger noko ein løynder; det er noko ein deler. Soleis vert sjølve mediet eit verktøy for måtehald.
Dette er ikkje fyrste gongen menneske søkjer stilla når ny teknikk fyller kvardagen. Då radioen kom, sa mange at høgtlesingi ville døy; i staden vart ho eit samlingspunkt i nye former. Då fjernsynet kom, spådde nokon at samtalelivet var slutt, men kaffibordet overlevde. Mobilen er berre det siste leddet i denne lange rekkja. Det tyder ikkje at ein skal avvisa nyvinningane, men at kulturen sjølv finn motvekter.
For lokalsamfunnet er denne trenden særs verdfull. Når telefonen ligg i ein annan krok, fær folk augo upp for kvarandre. Borni ser at vaksne òg kann leggja frå seg skjermen. Lag og foreiningar fær ei betre stund rundt bordet, anten det gjeld strikkeklubb, songøving eller dugnad. Det er ikkje store grep som skal til; det er nok å gjera det synleg at pausen er eit gode.
Det finst ingen grunn til å tru at mobilen vil forsvinna. Han er komen for å verta. Men når dei som brukar han mest, sjølve tek til å prisa stunder utan han, er noko i ferd med å snu. Det er eit stille, men sterkt teikn på at livet ikkje berre skal dokumenterast – det skal levast. Og den lærdommen er verd å dela, jamvel på ein skjerm.
Kjelde: Adresseavisen