Ei røyst som i sju tiår sette ord på motførestellingar, hev stilna. Dag Seierstad døydde nitti år gamal, og med honom misser det norske ordskiftet ein debattant som sjeldan let seg frista til snarvegar.
Det som gjer denne burtgangen verd å leggja merke til, er ikkje berre talet på år, men at han heile vegen vart rekna som ein av dei fremste strategane for nei-sida i EU-striden. Å vera strateg tyder ofte å tenkja på siger; Seierstad synte at det å byggja ei varig motførestelling krev meir enn slagord. I dei to store folkerøystingane um norsk EU-medlemskap var han mellom dei som gav motførestellingane eit fagleg grunnlag, og denne innsatsen vart verande ein del av den offentlege samtalen lenge etter at røystesetlane var talde.
Når partileiaren i SV no hyllar ein EU-motstandar, er det eit teikn på at respekt for meiningsmotstandarar enno lever. Det er lett å missa slik respekt i ei tid då ordskiftet ofte vert korta ned til sterke utbrot. Seierstad minner um at ein kann vera ueinig utan å verta ufin, og at ein kann stå fast utan å stengja døri. Ei slik haldning er ikkje veikskap; ho er sjølve grunnlaget for at ulike syn kann møtast og prøvast mot kvarandre.
Noreg hev ei lang soge med folkerøystingar som sette djupe spor. I EU-striden vart motførestellingar ikkje berre eit spursmål um politikk, men um kva slags samfunn ein vil byggja. Å halda fast på ei slik linje gjennom eit heilt vaksenliv er eit prov på at demokrati ikkje er ei hending, men ein vane. Denne vanen treng menneske som er viljuge til å tenkja langt, ikkje berre høgt.
Dei unge debattantane som veks upp no, kann finna eit føredøme i ein mann som heldt fast ved si overtyding utan å lata seg styra av kvasse vindar. Når ein slik mann går burt, er det naturleg å spyrja kven som skal føra arven vidare. Svaret ligg ikkje i å finna ein ny Dag Seierstad, men i å ta vare på den opne haldningi og den grundige framferdi han stod for. Då er burtgangen ikkje berre eit tap, men ei påminning um at ordskiftet hev ein lang og ærverdig tradisjon.
Kjelde: Aftenposten
