Hundre og seks år er lang tid å venta på eit ja. I 1920 bad bygartnaren i Trondheim um å få opna eit avsperra område. No fær han viljen sin.
Det er lett å smila av ein søknad som hev lege so lenge. Men saki fortel noko viktig um korleis byar veks fram, og korleis gode idéar ikkje alltid vinn den fyrste avrøystingi.
Bygartnaren såg truleg eit høve der andre såg eit hinder. Eit avstengt område midt i byen var ikkje berre eit tomrom; det var ein lut av byveven som ikkje var i bruk. Han bad um opning, men vart ikkje bønhøyrd. No, fleire mannsaldrar seinare, er avgjerdi teki.
For Trondheim er dette eit stig frametter. Byar som let grøne og opne rom koma til sin rett, vert rikare stadar å bu og ferdast i. Eit område som hev vore stengt, kann no verta ein møtestad, ein snarveg eller eit stille andehol i kvardagen. Det er ikkje berre praktisk; det er ei påminning um at byen ikkje er ferdig bygd, men vert ny til kvar tid.
I ei tid då dei fleste ventar svar på ein dag eller ein time, er det noko forfriskande ved eit saksframlegg som hev lege i eit heilt århundre. Det minner um at ikkje alle gode avgjerder lèt seg skunda. Nokre gonger krev dei at tida mognar, at byen veks, og at nye augo ser det same som ein gamal fagmann såg.
Det er og noko rørande i at eit fagleg råd frå 1920 framleis hev tyngd. Bygartnaren er kanskje ikkje noko stort namn i soga, men han sette ord på noko som seinare generasjonar hev teke vare på. Slik hev byplanleggjarar og grøntarbeidarar ein usynleg arv. Dei legg grunnlaget for avgjerder som kann koma lenge etter deira eiga tid.
Når portane no opnar seg, er det ikkje berre eit gjerde som vert teke ned. Det er eit stykke av bysoga som fær si løysing. Trondheim fær eit nytt rom, og bygartnaren fær eit ettermæle som viser at gode idéar ikkje hev nokon siste frist.
Kjelde: Adresseavisen
