Ein 27-åring utan jobb, bustad, pengar eller plan tek toget frå Trondheim til Oslo. Det er ikkje eit naudrop; det er eit val.
Eva gjer det mange hev drøymt um, men få tør. Ho forlèt det kjende for å sjå kva hovudstaden vil syna henne. I ei tid då mykje vert planlagt ned til minste detalj, er det noko friskt ved å lata vegen bli til medan ein gjeng.
Historisk er dette ingen nyhende. I mannsaldrar hev unge nordmenn teke same retningi. Dei kom frå bygder og småbyar med lite i lomma og mykje i viljen. Oslo var ikkje alltid målet i seg sjølv, men porten til arbeid, utdanning og nye møte. Det er den same tilliten til framtidi som no fær ein 27-åring til å setja kursen sørover utan tryggleiksnett.
Det er lett å kalla det uforsiktig. Men bak valet ligg ei ro som er verd å leggja merke til: trua på at høve opnar seg for den som møter dei med opne augo. Ein by som Oslo er full av slike høve. Han er ikkje berre ein stad, men eit landskap av moglegheiter, der sume dører må bankast på før dei opnar seg. Å koma utan plan kann vera ein styrke, for då er ingenting førehandsavgjort og mykje kann henda.
Røynsla av å byrja på nytt gjev òg noko varig. Den som klarar seg i eit nytt miljø med små middel, lærer kva ho eigentleg treng. Ho lærer å spørja om hjelp, å gripa dagen og å finna vegen i eit ukjent landskap. Slike røynsler er ikkje burtkasta, same kor vegen sidan ber.
Oslo hev teke imot mange slike nykomarar før, og byen vert rikare av det. Han er vorten til av folk som kom utan full pakke, men med noko meir verdifullt: mot, trong til å skapa og vilje til å høyra til. Det er god grunn til å ynskja Eva lukke til.
Kjelde: Adresseavisen