Kva fær to tusen menneske til å bryta upp frå stovevarmen ein laurdagskveld? På Stiklestad vart svaret tydeleg: eit levande møte mellom gamal soge og ny tids underhaldning.
Her, nett på den staden der soga um Olav Haraldsson hev djupe røter, strøymde folket til for å vera med på «Alle mot 1»-utfordringi. Talet på frammøtte er i seg sjølv ei soge verd å leggja merke til: over to tusen menneske samla seg kring programleiaren Ane Norum Kvistad. I ei tid då mange spår at fellesskapet vert tynnare, syner ein slik laurdagskveld noko anna.
Stiklestad er ikkje berre ein historisk arena. Det er ein stad der minnet um det gamle Noreg framleis er levande i jordi, i steinane og i menneski som bur der. Når ei moderne kringkastingsutfordring tek med seg store folkemengder til nett denne staden, vert det ikkje eit brot med fortidi, men ein ny ring i ei lang kjede. Det same landskapet som ein gong samla folk til ting og strid, samlar no folk til felles glede og leik.
Noko av det sterkaste med eit slikt møte er at det er friviljugt. Ingen vert kommandert til Stiklestad ein laurdagskveld. Folk kjem av eigen hug, fordi dei vil kjenna noko saman. Denne friviljuge deltakingi er ein stille, men sterk protest mot den tanken at folk flest sit kvar for seg med kvar sin skjerm. Her stod dei ikkje kvar for seg; dei stod saman, to tusen i tal, med ei felles retning.
Det er og verd å merka seg kva eit slikt arrangement gjer med lokalsamfunnet. Vegar vert fylte med bilar, parkeringsplassar vert fulle, og dørene opnar seg for gjester som kanskje aldri hev vore på Stiklestad før. Mange av desse gjestene fær sjå bygdi, kyrkja og kulturlandskapet med nye auge. Dei kjem for eit spel, men tek med seg heim ein bit av trøndersk identitet og ei soge dei ikkje gløymer så snart.
Kjelde: Adresseavisen
