25 000 kroner for ein bodskap som aldri tok vanleg postveg. Det er prisen eit stykke internett-soge no vert verdsett til, etter at aprilspøken vart til røyndom med levande postbod.
Brevduor hev bore bod i meir enn to tusen år. Frå krigsmarker til keisarhoff flaug dei med meldingar som ingen telegraf kunde fanga. At nokon no sender internett med same vengjepar, er ikkje berre ein spøk; det er ei påminning um at gamal kunnskap enno hev noko å segja i ei digital tid.
Auksjonen av «brevet» er meir enn ein salssum. Det er eit lite museum i kvardagen. Når prisen ligg på 25 000 kroner, fortel det at samlarar og teknologiinteresserte ser verdien av å ta vare på slike kvardagslege eventyr. Kvar krone er ei røyst for at humor og alvor kann gå hand i hand.
Det er lett å sjå ein lærdom i dette. Når ein aprilspøk vert til eit auksjonsobjekt med vengjer, viser det kor sterkt forteljarkrafti står i det norske teknologisamfunnet. Den som sende datapakkar med fugl, bygde ei bru millom eldre tiders handverk og nettet i vår tid.
Brevet sjølv er kanskje lite, men vegane det peikar på er mange. Det peikar attende til dei fyrste postduor som vart sende ut i oldtidi, og frametter til eit samfunn der analoge og digitale løysingar kann læra av kvarandre. Det er ein tanke som gjer auksjonssummen lett å skjøna.
Når eit slikt «brev» skiftar eigar for 25 000 kroner, er det ikkje berre ein auksjon. Det er ei høgtid for det enkle påfunnet som set varig spor. Slike auksjonar minner ein um at framtidi ikkje alltid ligg i dei største maskinane, men stundom i vengjeslaget til ei lita brevdue.
Kjelde: Bergens Tidende