To tek att steget, bøygjer seg ned og fjernar eit visna blad – so er arbeidet og mennesket borte i det store trafikk-bilæte. Det er nett slik dei stille gartnarane frå Trondheim kommune har sett farge på ei heil køyrerute mot Klæbu i sumar. Medan vegarbeidarar og asfaltleggjarar ofte fær merksemda, er det ein annan, mykje meir stillfarande innsats som gjer rundkøyringane til grøne pusterom i kvardagstrafikken.
Mange har visseleg sett på og undra seg kva slags hending som står attum dei velstelte blomehava midt i ein rundkøyring. Dei som sit bak rattet fær sjeldan tid til anna enn eit raskt glimt av fargeprakten, men for dei som bur i bygdene, er slike grøntanlegg små kjenneteikn på heimstaden. Dei fortel ei soge um omsorg og samhald – sjølv den tause umsorgi som ei kommunal avdeling legg ned for at vegfarande skal møta noko vakkert, og ikkje berre stål og betong.
Tradisjonen med å pynta offentlege rom er slett ikkje ny. Alt i dei gamle handelsbyane laugar ein trivsel i små hagar og alléar, og i mange bygder vart kyrkjegardar og tingstader haldne i hevd med blomar og grønt. I dag er det kanskje rundkøyringane som ber denne arven vidare, på ein av dei mest utsette og likevel mest upåakta scenane i landskapet. Her, i eit mylder av eksos og motorbrøl, skapa nokre forkledde gartnarar ein liten freda stad der plantelivet fær råda grunnen, om so berre i nokre få kvadratmeter.
Det er lett å tenkja at slikt stell berre er eit praktisk spursmål um å slå graset og vatna litt. Men det er meir enn som so: det er eit handverk med sans for samanheng og fargesamspel, og ein kunnskap um kva plantar som toler mykje sol, vind og salt utan å missa livskrafti. Dei som no syter for praktblomane i Tanem- og Klæbu-området, byggjer ikkje berre eit fint syn; dei lærer oss og noko um tolmod og den stille omsorgi som skal til for å gjera det turre, grå romet til eit friskt andlit for lokalsamfunnet.
Difor er det verdt å senda ein venleg tanke til dei som gjer denne tenesta, trass i at dei fleste knapt veit kven dei er. Det er slike små, daglege gjerningar som bind eit landskap saman – ikkje ved store ord, men ved eit lite blomehylster i neste rundkøyring, like friskt kvar morgon. Det minner oss um at venleik og orden ikkje kjem av seg sjølv, men veks fram or hendene på folk som bryr seg, og at sjølv den minste grøne flik av offentleg rom kann verta eit lite meisterverk i kvardagen.
Kjelde: Adresseavisen