Tre ord. Berre tri ord. Men for Nazifa Jalali vart dei vendepunktet som sende henne ut i arbeidslivet att – ein stillfaren triumf som fortel meir um pågangsmot enn mange lange talar.
Ho kunde ha flutt frå Afghanistan ved fleire høve. Ho vart verande. Fyrst då Kabul fall, let ho seg tala til å flykta. Vegen gjekk til ein norsk kommune, eit lite samfunn med fjord og fjell, langt ifrå den solstungne heimbygdi. Her møtte ho ein ny kvardag: språket, systemi, ein kultur som verka so framand at sjølve lufti kjendest annleis. Men Jalali var ikkje av dei som gav seg. Ho byrja på norskkurs, gjekk på introduksjonsprogram, og snart vart ho kjend som ei still, men sta kvinne som alltid spurde etter meir å læra.
So kom dagen då ho gjekk inn døri til ein arbeidsgjevar – ein kann tenkja seg ein lokal butikk eller eit kontor – og la fram det ho hadde å by på. Svaret var ikkje langt, ikkje uventa, men like fullt eit kaldt vatn i andletet. Tri vonde ord. Dei lova inga framtid, ingi dør på gløtt. Mange vilde ha gjeve opp då. Men for Jalali vart desse ordi som eit brotet i skodda. Ho skynte at skal ein vinna fram, må ein gjera noko sjølv, ikkje berre venta på den store høvet.
So tok ho sats på nytt. Ho melde seg til arbeidstrening, tok alle vaktene ho kunde få, og spurde seg føre i kvar einaste krå. Den nye styrken hennar var synleg – ho vart merksam på at ho sjølv måtte skapa romet der ho vilde stå. Då same arbeidsgjevaren ein månad seinare tok telefonen, var det ikkje lenger eit spursmål um å få eit ja – det var eit spursmål um når ho kunde starta. Dei tri vonde ordi hadde ikkje brote henne, dei hadde herda henne.
I dag er Jalali i jobb. Kvar morgon møter ho upp, tek fatt med dei daglege gjeremåli, og syner at det å koma frå ein annan stad ikkje er eit hinder, men ein rikdom. Kollegane fortel um ein arbeidstakar som aldri klagar, og som smiler med heile andletet sjølv når det er tungt. Det er i slike små, stille sigrar at det norske samfunnet vert rikare – ikkje berre av dei nye skattekronone, men av den menneskelege rikdomen som ligg i å sjå ein som Jalali reisa seg og verta ein del av fellesskapet.
Denne soga er ikkje berre ei soga um ein einsleg kvinne. Ho er eit døme på den grunnfesta evna til å snu motgang til medgang som hev livnært bygder og byar i Noreg i mannsaldrar. Då fiskarane på Vestlandet for hundre år sidan møtte storm og nederlag, gjekk dei ikkje heim og la seg – dei bygde nye båtar og batt sterkare knutar. Den same åndi openberrar seg no hjå dei som kjem til landet med von og arbeidsløysa som einaste kapital. Og når tri vonde ord kan verta til ein friskare start, ja då er det noko ved det heile som minner um at det fyrste svaret sjeldan er det siste.
So fær Jalali fram, dag for dag, og byggjer sitt nye liv. Tri vonde ord vart vendepunktet for henne. Kanskje er dei gløymde no – eller kanskje er dei vorte eit reint fyrtårn, som minner um at den rette kursen ofte vert synt fyrst når vinden blæs imot.
Kjelde: Adresseavisen
