Ein amerikanar fann eit måleri i ein mørk krok på eit dødsbusalslag, og gav 290 kroner for det. Same biletet vart sidan seld for 12,9 millionar kroner. Det er ei soge som minner um at verdi ikkje alltid ligg i dagen.
Den som kjøpte biletet, såg noko som dei fleste andre ikkje hadde fest seg ved. Det er ikkje uvanleg at gamle måleri vert oversette på slike sal, der mange ting ligg tett i hop og augo lett glid forbi. Det som gjer soga so gripande, er at verdien ikkje låg i prislappen, men i det biletet sjølv bar med seg av historie og kunstnarleg arbeid.
Eit måleri som hev vore lite påakta i årevis, kann brått verta eit ettertrakta kulturminne når rette augo ser det. Slike funn er ikkje nye i soga. Frå gamle loft og kjellarar kjem det stundom fram verk av målarar som lenge hev vore gløymde, men som likevel hev noko å fortelja. Det er som um fortidi sender ei helsing gjennom lerretet.
Dødsbu og arvegods er ikkje berre ting som skal rydjast undan. Dei er ledd i ei lang kjede av eigedom og minne, der eit bilete kann ha hange på same veggen i fleire mannsaldrar. Når ein slik skatt vert funnen, kastar det ljos yver heile salslaget og dei som stelte det til.
For kunstmarknaden er slike oppdagingar eit teikn på at det framleis finst uoppdaga verdfulle verk i private heimar, og at kunnskapen um kunsthistorie ikkje hev tapt si tyding. Det er og ei påminning um at små summar kann føra til store gleder, og at det å sjå nøye etter er ei dyd som løner seg.
Biletet som no hev funne vegen til ein ny eigar, ber med seg ei soge som ikkje sluttar med salslappen. Det held fram i alle dei augo som no vil sjå det med ny vyrdnad. Den litle summen på 290 kroner vart soleis ikkje berre ei god investering, men eit vitnemål um at det oftast er augo, ikkje pengane, som gjer den store skilnaden.
Kjelde: Aftenposten
