Ei handdrevi kaffikvern frå gamal tid ligg ofte som ein støyvt prydgjenstand på hylla, men når ho vert teken i bruk, krev ho ei stille, tolmodig innsats som på eit snodig vis er med og skjerpar smaken. Denne enkle upplevingi fær fram ein djup sannheit: innsatsen er ikkje berre ein kostnad – han kan vera ein ven.
I eit nyare debattinnlegg vert det sukka yver at den menneskelege innsatsen vert bytta ut med maskiner og knappetrykk, og at noko verdifullt glid undan. Jamvel um skribenten peikar på reelle utfordringar, er der likevel ei meir oppmodande røyst å høyra. Trongen til å leggja ned innsats er ein varig kraft i menneskja, og ho lèt seg ikkje so lett sløkkja av ein robotstøvsugar. Tvert um kann ein sjå korleis folk frivillugt søkjer seg til krinsar der dei fær brynt seg.
Rundt i landet er teikni mange på at menneskja ikkje er passive nyttarar av bekvemme innsatsløysingar. Langrennssporet fyllest kvar vinter av mosjonistar som legg inn mil etter mil i motbakkar og flatt lende, sjølv um det finst heis til fjells. Handverkslag for treskjering, smiing og bunadssaum melder om stendig nye deltakarar, og på internett blømer det av småskala matproduksjon – frå surdeigsbrød til heimelaga pølser. Her er ikkje berre eit ynskje um eit visst utkome; sjølve vegledet dit er ein lut av gleda.
Dei gamle bøndene og fiskarane på kysten laut streva for kvar einaste matbit, og likevel skildrar dagbøkene deira ofte ei djup tilfredsheit ved velgjort arbeid. Dette er ingi romantisering av slit, men eit vitnemål um at menneskja hev funne meining i å nytta kreftene sine. Det er som um det bur ei gamaldags bryggjekjerring i menneskjesinnet, som fyrst fær ro når ein hev arbeidt med nevane og sett eit bilæte av eiga skaparhand. Forskingi på mestring syner det same: den beste sjølvkjensla veks ikkje ut av det som kjem lett, men av uppgåvor som krev ein viss porsjon strev og tolmod. Når ein elev lærer seg eit matematisk prinsipp utan hjelp av kunstig intelligens, sit ei uppleving av eigarskap att – noko som ikkje kann kjøpast for pengar.
Sjølve det at ein skribent i eit moderne dagblad tek til orde for meir innsats, er i grunnen eit gledeleg teikn. Det syner at ein enno i Noreg set pris på arbeidsame hender og vilje til å skapa noko sjølv. Teknologien kann frigjera folk frå det mest trautande repetisjonsarbeidet, og so kann den frigjorde energi nyttast til dei aktivitetane som gjev livet farge og innhald. Framtidsspørsmålet er ikkje um ein skal ha robotar, men kva ein vil bruka dei frigjorde timane til.
So sjølv um elsparkesyklane stend parkerte i bygater og kunstig intelligens byd på lettvinte loysingar, finst det eit taust flertal som kvar morgon smør smørbrødet sjølv, bind skoreimane og tek trappi heller enn heisen – ikkje for di dei må, men for di dei kjenner at innsatsen er ein ven, ikkje ein fiende.
Kjelde: Adresseavisen