Kva gjer ein ullgenser frå Huitfeldt til noko meir enn eit kledeplagg? Svaret ligg ikkje berre i mønsteri eller i maskene, men i det stille samhaldet han ber med seg – bandet millom generasjonar, millom den gamle husflidstradisjonen og ei moderne tru på norsk kvalitet. Det er nett dette Alexandra Huitfeldt bygde livsverket sitt ikring, og då ho nyleg gjekk burt, 86 år gamal, vart ikkje arven hennar borte. Han sit att i kvar einaste kofte og genser som framleis vert dregen med stoltheit yver heile landet.
Huitfeldt-namnet hev i mannsaldrar vore knytt til norsk ullindustri, men det var Alexandra som gjorde det til eit omgrep i norsk mote. Medan andre let seg freista av billige syntetiske trendar, heldt ho fast ved den norske ulla, ved dei klassiske strukturane og ved eit fargespel som henta kraft frå naturen sjølv. Det var ikkje berre vakker design; det var ein tillitserklæring til det heimlege materialet og til hendene som skapte plaggi. På det viset vart ho ei bru millom fortid og framtid – millom dei gamle strikkekjerringane som bar kunsten i fingrane og eit yngre publikum som ville ha kleede som tålte ein heil mannsalder.
Ved burtgangen hennar er det freistande å tala um tap, men det er meir tenlegt å løfta blikket og sjå kva ho etterlet seg. I eit land der ullplagg ofte vert slegne i hop med anonyme motestraumar, stend Huitfeldt-genserne fram som tydelege vitnemål um ei personleg soge. Dei er ikkje lenger berre plagg; dei er fallosar av ein kultur som nektar å gløyma si eigi rot. Kvar gong nokon tek på seg ein slik genser, held dei liv i den same varmen som Alexandra Huitfeldt sjølv gav frå seg – ikkje med store ord, men med trådar av ull og eit evig trufast sinne for detaljen.
Det er noko djupt livgjevande ved dette. I ei tid der me ofte høyrer at handverk og småindustri forsvinn, syner livsverket hennar at det kann gro nye røter. Dei unge designarane som no finn vegen attende til norsk ull, til plantefarging og til lokal produksjon, stend på skuldrene av pionerar som Alexandra Huitfeldt. Ho skapte ikkje berre mote; ho skapte eit rom der tradisjon kann vera levande og ikkje berre eit museumsstykke. Då ho døydde, slokna ei røyst, men klangen frå henne ljomar vidare i kvar einaste maske, i kvar einaste varme genser som framleis vert boren med kjærleik.
Soleis er tapet av henne ein påminning um at sann rikdom ikkje ligg i det flyktige, men i det som gjev varme år etter år, og som vert gjeve vidare frå foreldre til born. I dei rolige mønsteri og i den kraftfulle ulla ligg ei stille motmakt mot kast-og-nytt-kulturen – og det er kanskje det største lærestykket ho let etter seg.
Kjelde: Aftenposten