Musikken døydde burt, og trønderen tok imot applausen. So kom den andre runden – og salen vart sitjande stille. For mange som fylgde sendingi, kunde dette verka som eit svik. Men nett denne roen fortel ei soge som er viktigare enn noko ståande ovasjon.
Å køyra eit trygt løp kann høyrast ut som eit kritisk omgrep – noko som minner um manglande mot eller originalitet. Men i ei tid der spektakulære stunt og evige nylagingar ofte fær mest merksemd, kann eit val um å halda seg innanfor dei trygge, hevdbundne formene vera ei stille programerklæring. Trønderen valde ikkje å yverraska med brot og brodd, men å gjeva tilhøyrarane ei tolking som bygde på røynsle og musikalsk disiplin. Dette er ikkje latskap; det er ei form for audmjukskap – ei tru på at verket sjølv hev nok kraft.
Og publikum? Dei svara ikkje med tomhendt klapping, men med å lytta innetter. Ei framsyning som ikkje eggjar til ståande ovasjonar, men som fær salen til å teia i eit langt andlet, er ikkje mindre vellukka. Tvert um kann ho vera meir sann. For i stilla etter siste tone verkar ikkje artisten som ein underhaldar, men som ein vegvisar inn i ein tankeheim der tonane sjølve fær leva uforstyrra.
Trønderar er ofte kjende for å ikkje ropa hurra før dei er trygge på at det er fortent. Det ligg i landslaget og i soga – ei strekning der jorda er tung, og ordi er faa, men der det som vert sagt, meiner ein på botnen. Difor var det noko djupt trøndersk ved denne stundi: ikkje eit iskaldt avslag, men ei alvorleg godkjenning. Attenden i salen sat menneske som ikkje let seg riva med av gruppetrykket, men som dømde med opne øyro.
Når ein meldar ropar etter noko nytt, er det ikkje naudsynleg eit nederlag for den som stod på scena – heller eit vitnemål um at artisten alt hev sett ein standard som gjer tilhøyrarane krevjande. Det er eit teikn på tillit, ikkje på misnøgd. For berre den som hev synt seg verdt å lytta til, fær slike krav lagde på sine skuldrer.
Slik kann ei stutt melding frå ein kulturkveld romma ei heil lære um kvalitet og ærlegdom. Både trygt spel og avmålt applaus er ikkje veskapsmerke, men merke på eit levande kulturliv der både kunstnar og publikum veit å skilja millom glitter og gull. Og kanskje er det nett dette trønderen vilde – ikkje å vinna ein ståande ovasjon, men å vinna eit tenkjande, lyttande publikum.
Kjelde: Adresseavisen
