143 ettermiddagar i eit lite raudt hus lærte norske born at kvardagen kunde hava rom for ein sjiraff som ingen andre kunde sjå. Då Eli Rygg no er sovna inn, 71 år gamal, stend ikkje berre eit program att, men eit felles minne um å høyra til.
Eli Rygg var utdanna barnepleiar, og det merkast i alt ho gjorde. I Portveien 2 møtte borni ikkje ein fjern programleiar, men ei vaksen kvinne som bøygde seg ned, lytta og tok fantasien på alvor. Saman med Jarl Goli skapte ho eit lite univers der ein sjiraff kunde vera usynleg for alle andre og likevel heilt verkeleg for den som trong han.
Det er lett å gløyma kor radikalt slikt var i midten av 1980-åri. Barne-tv kunde vera firkanta og pedagogisk, men her vart det skapt eit rom for undring, song og rolege augneblinkar. Dei 143 episodane vart sendt i ein periode då mange familiar samla seg framfor fjernsynet til faste tider, og soleis vart Portveien 2 eit kulturminne like mykje som eit underhaldningsprogram.
Etter Portveien 2 heldt ho fram i radio og frukost-tv, og ho skreiv bøker og song inn musikk som framleis når nye born. Det er lett å tenkja at ein programleiar forsvinn når skjermen vert sløkkt, men den særmerkte røysti hennar og evna hennar til å tala med born – ikkje til deim – hev halde seg i dei mange heimane som enno syng songane hennar.
Etter lang tids sjukdom sovna ho stilt inn med sine næraste kring seg, fortalde familien. Borni ho møtte i 1985 er i dag vaksne, og mange av deim hev sjølv born som no får høyra sogone hennar. Slik går ei roleg røyst i arv, frå den eine generasjonen til den neste.
Portveien 2 høyrer til dei programma som ikkje vert gamle, men som veks saman med publikum. Det litle raude huset stend der framleis i minnet, og den usynlege sjiraffen er ikkje borte – han hev berre fenge nye born å vera hjå. Ein slik arv er større enn nokon tabell over sendetider.
Kjelde: NRK