Author: AdminVestmennene

Det er noko høgtidsamt og hugnadsamt ved å sjå korleis eit band som Amon Amarth, etter meir enn tri tiår i metallbransjen, framleis finn nye vegar å gå på. No kjem dei med sitt trettande album, *The Allfather Awakens*, og det er ikkje berre namnet på platen som vitnar om ei attføding; sjølve arbeidsmåten deira er endra. Gitaristen Olavi Mikkonen fortel at dei tok for seg ein song i senn, gjorde han so ferdig, og byrja ikkje på neste før den fyrste var heilt i hamn. Dette er ei gamal handverksvisdom som lyt framhevast i ei tid der alt skal gå i hop og på ein gong.

Les me um framgangsmåten: dei skreiv songar medan dei var ute på turne, heller enn å venta til dei kom heim. So reiste dei til Danmark, til Jacob Hansen sin studo, og spela inn i tvo bolkar – fyrst i vår 2025 og so i mars 2026. Ei slik langsam og grundig framferd gjev kvart spor rom til å andast. Det er som når ein smed arbeider med eit sverd; han hamrar og bøygjer til metallet fær den rette tonen.

Endå eit interessant drag er at dei sonisk gjeng attende til eldre forsterkarar, frå moderne 5150 til klassiske Marshall. Det er ein heidring av den opphavlege hardrock-klangen, ein påminning um at teknologi ikkje alltid gjer ting betre – stundom er den enkle, direkte luten den som når lengst. Slik som når ein gamal kjempe stend fram i ein ny drakt, med same styrken, men med nytt mot.

Låtlista er ei reise gjennom norrøn mytologi og historie: "Gjallarhorn", "Kvasir's Blood", "Raven God", "The Allfather Awakes". Dette er ikkje berre namn; det er dører inn til ei ættararv som enno lever i segner og song. For oss på Vestlandet, kor sjølve landskapet minner um dei gamle gudane, er det rørande å sjå korleis stoffet vert teke vare på og gjeve nytt liv. Amon Amarth hev alltid vore merke av si evna til å gjera norrøne soger tilgjengelege og kraftfulle for ei ny ætt.

"Når me arbeider på ein song i senn, kann me gjeva han all merksemdi han fortener," segjer Mikkonen. Det er eit godt døme på at kvalitet kjem føre kvantitet, og at det å taka seg tid er ei dygd. Me som er glade i metall, både på Vestlandet og i heile verdi, kann sjå fram til 2. oktober med gleda og forventing. Det er ei sann sæla at eit band som enno hev so mykje å gjeva, vel å gjera det på sin eigen, umtenksame måten.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er noko særs uppløftande ved å sjå korleis hardrocken held fram med å leva og utvikla seg i vår tid. No kjem det amerikanske bandet Kickin Valentina med eit nytt album, *Anthems From The Underground*, som skal koma ut i august 2026. Singelen "Don’t Be Mad" er alt ute, og i den slagkraftige tonen finn me att den gamle, ærlege rocken, men med ei ny og moderne kledning.

Det som fengjer meg ved denne nyheiti, er ikkje berre sjølve musikken, men det lærerike ved å sjå korleis eit band som dette finn sin plass i den store straumen. Kickin Valentina hev i åri etter 2021 gjeve ut fleire skiver, og no kjem dei med ei femte. Det vitnar um eit levande og rikt musikkmiljø som ikkje let seg stagga, men som heller veks og utviklar seg. Me kann sjå attende på ei lang soga, der hardrocken hev vore ein viktig del av den moderne kulturen, og denne nye skivi er eit bein i den samelekne.

Det er freistande å trekkja ei lin attende til dei store rockesti på 1970- og 1980-talet, då band som AC/DC og Motörhead sette standarden. Men no ser me korleis denne tradisjonen ymtar seg fram i nye former. Kickin Valentina hev teke arven og gjort han til sin eigen, med skarpe riff og ein haldning som er både klassisk og nyskapande. Det er ikkje berre ei atterskaping av det gamle, men ei framferd som syner at rocken framleis hev noko å segja.

Me kann og sjå på den meir allmenne tydingi av dette. I ei tid då so mykje av kulturen vert styrd av algoritmar og stutte videoklipp, er det heilt klårt ei styrke at band som Kickin Valentina kann samla folk kring ei felles uppleving av tonar og rørsler. Dei gjer noko som er både lite og stort på ein gong: dei speler musikk som ikkje vert gamal, og dei gjer det på ein måte som fengjer både unge og eldre.

Frå eit norsk synestad er det interessant å merkja seg at dette er eit band som finn vegen til dei norske høgderne, ikkje minst gjenom plateselskapet Mighty Music, som hev eit godt namn i miljøet. Det er eit døme på korleis musikken kann røra seg fritt yver landegrenseri og knyta saman menneske som elles ikkje hadde møttest. No ventar me med spaning på albumet, og me er trygge på at Kickin Valentina vil halda fram med å bera den sterke tonen fram i ljoset, so me alle kann få gleda av han.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er noko reint hjartebarnleg ved å sjå korleis nye kunstnarskap sprett fram på festivalgrunn. I staden for å leggja alt fokuset på dei store headlinarane, som so ofte fær all uppmerksemdi, var det dei mindre kjente aktørane som gav festivalen hjarteslag i år. Eg tenkjer på det unge norske talentet Angell, son av Ihsahn frå Emperor, som berre 17 år gamall stod fram som ei fullboren kraft i musikken. Korkje låtskrivingi eller framføringi bar på noko barnslegt; tvert imot var det ei tyngd og ei klårleik i tonane som tyder på at tradisjonen vert førd vidare i gode hender.

Det er i slike augneblink me ser den verkelege rikdomen i kulturlivet – ikkje berre i dei store namni som lokkar tusentals til same scene, men i den stillførre utviklingi som fær vekse fram på mindre scener som Moonlight eller Storm Stage. Ramona’s Tea Party frå Tønsberg er eit anna døme: vinnarar av Postens bandkonkurranse, med eit glis og ei gleda som smitta over på heile publikummet. Indierocken deira, med storytelling i vokalen og eit samhald som kjendest ekte og uforfalska, minner oss på at det lokale og det nære gjerne hev ei styrke som dei store internasjonale aktørane ikkje kann måla seg med.

Sjølv i den trykkjande heiten og dei tekniske bryderi som strømbrudd og fotonekt, var det dette små, men vellukka, som bar festivalen fram. Me fekk ikkje alltid det me hadde vona – somme konsertar fall i smak, andre ikkje – men det er i møtet med det ukjende at festivalen verkeleg kjem til sin rett. Å stå i piten framfor Blood Incantation, kjenna vibrasjonane rista i bringa, og verta overraska over kor rått det var, er ei uppleving som ikkje læt seg planleggja. Det er den slags augneblink som gjer at ein reiser heim med ny inspirasjon og ei kjensla av at framtidi er lys, både for norsk og internasjonal musikk.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er hjartegildt å sjå korleis eit lokalsamfunn tek seg nær av å skapa ei møteplass for tonar og samhald. Søgne Live RockFest, som går av stabelen andre helgi i august, er ikkje berre ein festival; det er eit døme på korleis frivillig innsats og ein brennande tru på eit levande musikkmiljø kann bera frukt. Her er det ikkje store kommersielle aktørar som styrer, men folk som sjølve står i band, kjenner kvarandre, og hev sett seg føre å byggja noko varande.

Det som gjer dette tiltaket so interessant, er den historiske botni. At det alt i 2023 vart halde ei utgåva på amfiet ved Søgne Gamle Prestegård, og at regnet ikkje sette ein stoppar for den trufaste kjernen, talar sitt tydelege språk. Dette er ikkje ei satsing som gjev seg for fyrste motgang. Tvert imot, dei som står bak hev nytta den vonde veri som bensin på bålet, og no er dei klare til å prøva seg på nytt — denne gongen på Lunde ved Leiregård, med stor scene, servering og alt som høyrer til.

Eg finn det særleg gledelegt at dei legg vekt på å vera ei inkluderande røyst for unge og nye band. Dei segjer det sjølve: «meir enn konkurranse» er det samarbeid som råder. I ei tid då mange klagar over at rocken vert borte frå bygdi, er det her eit levande døme på det motsette. Lokalmiljøet i Søgne og omegn er rikt på folk som set pris på harde tonar, og no fær dei ein eigen arena der dei kann møtast. At dei òg ser interesse utanfrå, frå heile Sørlandet, er eit godt teikn.

Me kann ikkje gløyma at det er 50 år sidan Judas Priest spela på Heimklang i Søgne. Det er ein liten påminning om at rocken hev hatt ein plass her lenge. Søgne Live RockFest er ikkje noko framandt innslag, men ein ny grein på eit gamalt tre. At lineupen inneheld både tributeband og band med eige materiale, viser at ein ynskjer å ta vare på arven, men òg sjå framover.

Alt i alt er dette eit strålande døme på lokalt initiativ og framtidsvon. Me kann berre vona at publikum møter upp, so denne festivalen kann verta ein årvis tradisjon. For som dei segjer: «me brenn for musikkmiljøet, for musikerne, for publikum og for det sosiale fellesskapet som musikken skaper.» Det er ei haldning som fortener all stønad.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er noko reint dragande ved festivalar som Tons of Rock. Der samlast tusentals menneske for å dela ei felles uppleving av tonar, rytmar og rørsler, og i fengslet av desse dagane vert det knytta band som kann vara livet ut. Det er so mangt å taka med seg frå årets festival. Eg hev lesi gjennom skildringi frå fredag og laurdag, og finn meg sjølv undrande yver korleis musikken kann samla so mange ulike sjelor og skapa ei stundi av ekte samhald.

Den fyrste merknaden ein vert vár, er den store breiddi i det musikalske tilfanget. Her var alt frå den ghetto metal-tonen til Slay Squad, som fekk publikum til å røra seg i takt med trap og hardcore, til eldre heavy-metalband som Black Label Society og Sepultura. Sepultura var på avskjedsturné, og det er ei sann gleda å sjå at so mange møtte upp for å heidra dei etter 40 år med episk musikk. Det er ikkje lite at eit band frå Brasili kann mana fram so stor kjensler i eit publikum nord i Noreg.

Men det som mest av alt fangar interessa, er korleis festivalen gjev rom for nytt og ukjent. Slay Squad, som fotografen aldri hadde høyrt um fyrr, var kanskje den største overraskingi. Denne blandingi av sjangrar, med trap og djent i same bingjen, er eit døme på korleis musikken alltid finn nye vegan. Og Kublai Khan TX, som debuterte i Noreg, synte seg som eit band med enorm energi og evne til å dra publikum med seg i ein sirkelpit som spreidde seg yver heile framromet.

Festivalen synte òg noko anna: korleis tradisjon og fornying kann gå hand i hand. Mayhem, med si lange og til dels stormfulle soga, stod på same plakat som nyare band som The Funeral Portrait. Det er ikkje alltid at eit blackmetalband som Kann henda er mest kjend for dramatikk, vinn Spellemannsprisen. Men det synte seg at folk i alle aldrar kom for å høyra dei, og at musikken deira hev ei magt som rækk yver generasjonar.

Eg får ei kjensla av at Tons of Rock ikkje berre er ein festival; det er eit vitnesbyrd um den levande krafti i det faste fellesskapet. Når folk står saman i solsteikje, med svette perlande og hår som dinglar i takt med trommone, då vert det skapt eit minne som varar lenge. Den unge guten som fekk rappa med Limp Bizkit, synte kva for ein dugnadsånd det er i musikken. Det er slike augneblink som gjer festivalen til meir enn berre konsertar.

So vil me takka alle artistane, fotografane og ikkje minst publikum. De synte at musikken samlar og styrkjer, og at der alltid er rom for nye uppdagingar.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er ei retteleg gleda å sjå at TrollfesT endå ein gong stig fram med nytt stoff. Denne gongen hev det norske folkemetal-bandet gjort seg klare til å kasta ut albumet *Trollywood* — eit ordspel som eg vil lata stå for seg sjølv, men som bærer i seg ein kjerne av noko gamalt og kjent. Her finn me nemleg ikkje berre ein vanleg hardrock-plate, men eit verk som leikar seg med dei heimlege sogene og dei gamle bergtrolli, til tonar som både er tunge og lette på same tid.

Eg tenkjer på at det dimed er noko ved dette som ikkje berre er morosamt, men som og talar til noko djupt i mannsminnet. Trolli i norsk folketru var ikkje berre stygge og farlege; dei budde i bergi og vardi heimleg råd og gamle seder. Slik er det og med dette bandet: Dei hev ein rot i norsk bonde- og fjellkultur som dei blandar med ein moderne, ja nærast balkanaktig energi. Når dei no syng um «Day Drinking» og «The Troll Oscars», er det ei vitring um at det gamle og det nye kann møtast og leika seg saman.

Det som gjer meg særleg hugnad, er at denne skivi lover å vera tyngre og meir aggressiv enn dei fyrre. Det er ikkje snakk um noko klårt brot med fortidi, men heller ei vidareføring — ein kjempar framleis med dei same folkemelodii og dei same store kori, men no med ein kraft som minner um dei fyrste åri deira. Det viser at eit band som hev halde det gåande i tjue år og vel so det, enno kann finna nye vegar og ikkje berre gjentaka seg sjølve.

Og so er det dette med humoren. I ein tid der so mykje i kulturlivet vert gjort i største alvor, er det ei velsigning at TrollfesT enno hev mot til å driva ap med seg sjølve og med heile underhaldningsindustrien. Dei tek ikkje seg sjølve for høgtidelig, men dei spela ikkje mindre godt av di. Tvert um: Det er ofte i den leikandi tonen at det beste stoffet kjem fram.

Når me no ventar på fyrste singelen i august, kann me gleda oss yver at det framleis finst norske krefter som held tradisjonen i hevd, men som ikkje er redde for å kasta inn nye innslag frå den vide verdi. Det er nasjonal stolthet — ikkje på ein trang eller utestengjande måte, men på ein opa og leikande vis. Dette er musikk som samlar folk, som fær dei til å dansa og le, og som minner oss um at landet vårt ikkje berre er ski og fjordar, men og troll og eventyr og ein heil skatt av gamle tonar.

Kjelde: Heavymetal.no

Det er ei sann gleda å sjå at vikingtidi lever, ikkje berre i museum og gamle soger, men i levande tonar på plate. Amon Amarth kjem no med sitt trettande album, "The Allfather Awakens", og det er meir enn berre endå ei skive frå eit svensk metalband. Her er det eit heilt menneskjelegt kulturarven som vert bore fram, på same viset som dei gamle skaldedikterane bar sogene frå ætt til ætt.

Det som gjer dette albumet so interessant, er ikkje berre dei norrøne emni — Gjallarhorn, Kvasir, Odin — men sjølve arbeidsmåten. Bandet hev valt å taka seg tid til kvar einskild song, som um dei var små kunstverk for seg. I ein tid der alt skal gå fort, og musikken ofte vert laga på samleband, hev dei gjort det motsette: dei hev arbeidt seg gjennom éin song i senn, frå den fyrste tanken til den siste tonen. Det er ei påminning um at kvalitet ikkje læt seg skunda fram. Det er som å byggja eit langhus; du kann ikkje slå saman alle stokkane på ein gong og venta at det skal halda.

Og so den ljodlege vendingi attende til dei gamle Marshallforsterkarane, vekk frå det moderne og prosesserte. Dette er ei rørsla mot det ekte, det råe, det som kjenst som um det kjem frå ei anna tid. Det minner meg um korleis tradisjonell norsk folkemusikk òg hev vunne seg attende til eldre spelemåtar og stemmingar. Det er ikkje berre nostalgi; det er ei djupare forståing for at ljoden hev ein eigen sanningsverd.

Albumet kjem i ei rekkja formater — frå enkle CDar til blodfylte vinylplater og kassett. Her er det noko for den samlaren som set pris på handverket, og for den som berre vil ha musikken inn i øyro. Det er ei oppmoding til å taka vare på ting, til å sjå på platene som meir enn berre databitar. I ei tid der alt vert strøymt og gløymt, er det godt å sjå at nokon enno trur på den fysiske upplevingi.

So lat oss heia på Amon Amarth, ikkje berre fordi dei gjer god musikk, men fordi dei minner oss um at fortidi hev noko å segja oss enno. Dei hev funne ein veg å halda liv i dei gamle sogene, ikkje som støvete minne, men som levande eld som kann tenna nye bål.

Kjelde: Heavymetal.no