Bo Kaspers Orkester hev halde på lenge, og likevel er dei ikkje i ferd med å takka av. Dei som hadde plassert orkesteret i fortidi, måtte snu på flisa. Konsertmøtet viste noko heilt anna: eit band med full kraft.
Ein slik dom vert ofte felt over kunstnargrupper som hev fylgt publikum gjennom mange år. Det er lett å tenkja at det som var stort i går, høyrer til i går. Men lang fartstid treng ikkje tyda stagnasjon; det kann like gjerne tyda at ein hev lært seg handverket på ein måte som berre mannsaldrar gjev.
For eit orkester som blandar jazz, pop og visekunst, er tidsdjupet ein ven, ikkje ein fiende. Dei stille arrangementi og dei varme røystene gjev ein klang som ikkje let seg framskunda. Her ligg noko av grunnen til at dei som trudde dei var ferdige med musikken, likevel sat att etter siste nummer.
Det er ikkje noko nytt at tonar frå ein annan tid kjem inn i notidi. Den nordiske jazztradisjonen hev alltid hatt ein særskild plass for det langsame, det ettertenksame. Når eit band som Bo Kaspers Orkester stend på scena, er det ikkje berre ein konsert; det er eit prov på at musikalsk formidling kann leva på tvers av generasjonar.
Det mest lovande er ikkje at orkesteret enno er på vegen, men at nye lyttarar stadig finn vegen til musikken. Når unge lyttarar set seg ned attmed dei som hev fylgt bandet i fleire tiår, vert konsertsalen ein møtestad for minne og nyfikne. Slik held ein levande kultur seg levande – ikkje ved å gløyma fortidi, men ved å la henne tala inn i dagen.
Bo Kaspers Orkester treng ikkje nokon siste dans. Dei hev synt at det å halda på lenge ikkje er det same som å stå stille. Tvert um er det ofte i lang tid at dei finaste songane fær setja seg, og at publikum lærer å høyra dei på nytt.
Kjelde: Adresseavisen
Leave a Reply