Det stend att eit lite støkk i hugen når ein les at årets Stiklestadprofil, utanriksreporteren Wolasmal, må avlyse vitjingi på Stiklestad denne laurdagen. Og ein kunne nok tenkja seg at dette er ei soge um avlysing og vonbrot. Men når ein lyt lett på laget, ser ein at det er meir å henta her. For avlysingi er ikkje ei soge um at Stiklestadspellet minkar i tyding, men tvert imot eit døme på korleis gamle tradisjonar og nye tider finn saman på ein ny måte.
Wolasmal hev ein jobb som hev fort han ut i verdi, og det er vel den som hev gjort at han ikkje kjem. Det er heilt ærleg og forståelegt. Men det som er så merkelegt og positivt, er den måten Stiklestadprofil-projektet arbeider på. Herskapet bak har ikkje berre sett fingeren på ein mann som hev gjort seg synleg i den store verdi. Dei hev vist at Stiklestad ikkje berre er ein stad for fortidi, men ein stad som ser inn i framtidi og tek med seg dei beste av dei som hev noko å segja no. Wolasmal hev rapportert frå krigar og konfliktar, frå stader der det er lite av det positive og mykje av det tunge. Å kalla han for årets profil er ein måte å segja at det gamle idealet um å tena sanningi og retten, slik ein kanskje ser det i Olav den heilage si soga, framleis lever i våre dagar.
Og når han ikkje kjem, er det ei påminning um at alle desse idealii ikkje stend og stavrar fast på ein stad. Dei er i rørsla, i dei menneski som ber deim med seg. Kanskje er dette endå betre enn eit frammøte? For når Wolasmal fortel si soga ein annan stad, i ein annan samanheng, så ber han med seg det same bodskapet. Han er ein av dei som hev gjort det til sitt fag å sjå det som er vondt og vanskelegt, men også det som er von og stræving.
Det er også ei gleda i å sjå at Stiklestadspellet ikkje lyt stå og halda fast på ein einsleg profil. Dei hev vist at dei er i stand til å skifta, til å finna nye folk, og til å gjeva dei rom. Det er sjølve livsmerket for eit kulturtiltak som skal halda seg i mange ættir. Og når dei då gjer det med eit manneval som hev både tyngd og røynsla, som Wolasmal, då ser ein at dei ikkje er stivna i gamle former.
So trass i at han ikkje kjem laurdag, er det ikkje ei soge um manglande vitjing, men ei soge um at den gamle åndi framleis hev eit liv og ei kraft som står seg i møte med den nye tidi.
Kjelde: Adresseavisen
Leave a Reply